Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Terwijl ik op handen en voeten sta hangt mijn hoofd naar beneden. Nieuwsgierig kijk ik tussen mijn benen door naar een andere dame – we staan in een yogahouding genoemd: Adho Mukha Svanasana of in gewoon Nederlands: neerwaartse hond – vraag ik me af wanneer het in mijn hoofd rustig wordt.

Want volgens mijn vriendin Nina, van wie ik een yogales volg, is dat de bedoeling.
‘Doordat er een betere doorbloeding ontstaat in je bovenlichaam komt je zenuwstelsel tot rust.’
Maar wanneer? Terwijl ik langzamerhand een rood hoofd krijg vraag ik me af hoe de loodgieter het maakt. Is deze seksbom al klaar met de opgegeven klussen? En, heb ik straks nog tijd om even langs Marianne - een andere vriendin van mij - te gaan. Daarnaast, wat eten we vanavond? Mijn minnaar heeft beloofd te koken maar als tegenprestatie moet ík de boodschappen doen.

Ik hoor een ademstoot de ruimte door gaan. De vrouw achter me heft haar hoofd omhoog. Een zucht van verlichting gaat door mij heen. Ook haar gezicht lijkt op een drijvende lichtboei. Zweetdruppels vallen van haar neus – PLOP - op haar yogamat. Hoe gaat dat spreekwoord ook al weer? O ja, gedeelde smart is halve smart. Alsof we zonder woorden van gedachten wisselen lacht ze naar me. Ik grinnik terug en zie hoe de ogen van mijn teamgenoot blijven hangen op mijn achterste. Vindt ze mijn billen mooi of is mijn kleding niet goed?

‘Kom nu allemaal rustig omhoog,’ hoor ik Nina zeggen. Wat klinkt dat gemakkelijk! Kom rustig omhoog… Met mijn handen steun ik zolang mogelijk op de grond tot ik overeind kan komen.
Tjonge, ik val bijna… O, mijn rug!  
‘Ga nu maar lekker op jullie mat liggen. Het is tijd voor de Savasana (lijkhouding).’
Deskundig legt Nina uit wat we moeten doen en wat het resultaat kán zijn, wederom: ontspanning.
‘Vijf minuten dames. Relax!’ hoor ik onze lerares zeggen. De muziek (of moet ik schrijven, het kletterende water? ) wordt iets harder gezet en ik…

…loop nog eens mijn to-do lijstje voor vandaag af. Als ik nu eerst langs de supermarkt ga en vervolgens naar Marianne, dat is logistiek het eenvoudigst. Vanaf haar naar huis is een klein stukje dus als ik niet te lang blijf rondhangen, kan ik ruim op tijd zijn om alvast de tafel te dekken. We kunnen vanavond wel weer eens spaghetti eten, dat is lang geleden! Goh, ik heb ineens énorme trek! Heb ik het tafellaken al gewassen?
‘Jullie mogen weer langzaam wakker worden,’
Door de zachte stem van Nina schrik ik op uit mijn gedachten. Zijn de vijf minuten al om?

‘Dank u wel dames, ik hoop u snel weer te zien. Namasté.’ Nina groet de yogabeoefenaars en loopt lachend op me af.
‘En Sophie, wat vond je van mijn les?’
‘Eerlijk? Ik ben nog nooit zó gestrest geweest!’
‘Waarschijnlijk gaat het de volgende keer beter. Je komt toch wel nog een keer?’
‘Word jij aangenomen?’
‘Dat hoop ik. Een advies, mocht je nog een keer meedoen trek dan een andere broek aan. Je billen zijn mooi maar om ze nu zo te tonen…’
Tja, daarom lachte de dame achter mij!

 

Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech