Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

‘Kom op Sophie, je kunt het!’ Nina, mijn vriendin, moedigt me aan alsof ik over enkele tellen de eerste winnaar ben van het Olympisch goud insuline spuiten. Trillend hangt mijn hand met daarin een énorme naald, boven mijn bovenbeen. Zweetdruppels vallen van mijn neus en uit mijn haar…

Wat voorafging.
‘Zo mevrouw Dijkgraaff, het lijkt erop dat we de juiste dosis medicatie hebben gevonden voor wat betreft uw schildklier. Helaas is dat niet te zeggen over uw bloedsuikers.’ Mijn internist heeft vast nog nóóit gehoord dat een goede houding van essentieel belang kan zijn om rugklachten te voorkomen: hij hangt achter z’n bureau, waardoor ik nog net zijn hoofd en schouders kan zien.
‘O, nou dat is niet zo mooi,’ antwoord ik de beste man. Volgens mij maak ik hier en passant mijn understatement of the year! Naalden en bloed doen mij huiveren…
‘Inderdaad, dat wordt insuline spuiten.’ Zie ik daar nou een glimlach? Sadist!
‘Als u straks even langs de diabetesverpleegkundige loopt geeft zij u uw starterspakket.’

Tjonge, het lijkt wel of ik de blije doos uitgereikt krijg! Gelijk een majorette die enthousiast met haar baton in de weer is, zwaait mijn diabetesverpleegkundige met drie naaldenetuis. ‘Welke kleur wil je?’ Tja, wat zal ik doen, lastig… ‘Doe maar roze, lekker girly,
 waarbij ik net zo blijgestemd probeer te klinken als de verpleegkundige, wat natuurlijk grandioos mislukt.

‘Insuline spuiten? Hoe kan dat nou? Je bent toch niet dikker geworden?’ Mijn minnaar taxeert in twee seconden of er zomaar zonder zijn medeweten meer Sophie op de aardbodem rondloopt dan hij tot nog toe dacht.
‘Echt niet! Maar het kan ook komen door stress of omdat ik al een hoge bloeddruk en schildklierproblemen heb.’
‘Nooit geweten.’
‘Ik ook niet.’
‘Maar fijn dat je er bent als ik de eerste spuit moet zetten.’
‘Echt niet!’

Dus heb ik Nina gebeld, die nu naast me staat terwijl mijn held binnen op de bank wacht tot het hele drama zich voltrokken heeft. ‘Kom op Sophie, je kunt het!’ Inderdaad, ik kan het! Na een diepe ademhaling, tot tien tellen… nog een diepe ademhaling en nog een keer tot tien tellen… zit de naald – PATS! – in mijn bovenbeen. Nina gilt, applaudisseert en kust me alsof ik inderdaad een gouden medaille heb gewonnen. Terzelftijd ik het martelwerktuig uit mijn been trek schreeuwt mijn allerliefste vanuit de woonkamer: ‘Viel mee zeker?’

Het is dat hij zo lekker kan klussen want anders…

Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech