Zojuist heb ik mijn sollicitatiemails eens doorlopen. In totaal 275 berichten waarin ik mezelf in alle mogelijke bochten wring om te worden uitgekozen. Zo stuitte ik op een vacature waar ik destijds helemaal idolaat van was: Gemeente Krimpen aan den IJssel zoekt buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand.

Ondanks mijn uitbundig enthousiasme had ik ook enige bedenkingen. Zou ik het wel drooghouden bij het zien van een nerveuze bruid die binnenschrijdt in haar droomjurk? (Natuurlijk een mooie witte met een gigántische hoepelrok.) In gedachten zag ik mezelf al snotterend staan achter het spreekgestoelte. En, wat zou ik tijdens zo’n hartverscheurend moment zeggen?

Vanzelfsprekend moesten er herinneringen worden opgehaald over de start van de idylle. De eerste kus, de kennismaking met schoonouders… Maar diende ik het trouwpaar ook te vertellen over de minder goede tijden die mogelijk wachtte? De bruid het advies geven manlief niet elke dag op te wachten in een joggingpak, ook al zit deze nog zo comfortabel. Kon ik tegen de toekomstige echtgenoot zeggen: ‘Zappend op de bank zitten en uitgebreid in je kruis krabben is echt niet sexy!’ En wat zou ik ter sprake brengen bij oudere echtparen die allang weten dat er doornen aan rozen zitten? Pff, ik zag mezelf al gebukt gaan onder slapeloze nachten.

Schieten mijn gedachten ineens terug naar de huwelijken die ik heb bijgewoond. Van anderen dan. Mijn lief en ik durven de stap niet aan. Amerikaans onderzoek heeft uitgewezen dat stellen die samenwonen voordat zij gaan trouwen meer kans maken in een scheiding terecht te komen. Nu zijn wij meer aan het latten maar toch, laten wij ons geluk niet tarten. Terug naar de trouwerijen. Nu ik er zo over nadenk kan ik schrijven dat mijn ideeën best origineel waren. Nog nooit heb ik één trouwambtenaar tortelduiven horen waarschuwen voor slechte tijden en ook gedragsadvies bleef vólledig uit. Ambtenaar en aanwezigen zweefden even mee op een roze, liefdevolle wolk.

Helaas moet ik schrijven, de gemeente zag mijn kandidaatstelling niet zo zitten! Bijzonder jammer want tussen sollicitatie en afwijzing had ik al tientallen speeches geschreven die eindigden met een indringende boodschap. Het is echt jammer dat niemand deze briljante tekst ooit van mij zal horen. Ach, weet u wat, ik deel de meesterlijke zinnen met u: ‘Ga ervoor. Maak er jullie feest van. Luister naar raadgeving maar ontdek je eigen weg. Veel geluk!’

P.s. zoekt u een trouwambtenaar? U kunt mij berichten via de contactpagina…