‘Sophie, schrijf jij altijd de waarheid in je columns?’
‘Ligt eraan welke je bedoelt.’
‘Over die grove afwijzing op je sollicitatie.’
‘Ja, dat is echt gebeurd.’
De vrouw met wie ik aan het chatten ben, stuurt tientallen trieste emoticons als antwoord.

Even over het waarheidsgehalte van mijn columns. Zoals u mogelijk al weet, sommige onderwerpen maak ik bewust groter. Zo was die kerel op het Centraal Station – waar ik bezweek aan een onderdosering insuline – wel leuk maar beslist géén adonis. Ik kleur de waarheid een beetje mooier, zeg maar. Terug naar mijn chatsessie.

‘Ik vind dat wel erg, iemand zo afzeiken.’ De lezeres heeft haar woorden nu versierd met roodgloeiende smileys.
‘Ach, laten we eerlijk zijn,’ typ ik,’ afkatten is volkomen normaal in onze samenleving. Het is toch eenvoudiger om te zeggen: ‘Goh, wat vind ik het stom wat jij zegt,’ (en dit is mild afbekken, u weet dat het er in de realiteit héél anders aan toegaat) dan: ’Ik zie het anders namelijk…’ Maar nee, we zetten de ander met toewijding te kakken. Het liefst voor een groot publiek. Lees je wel eens de commentaren op de sociale media? O, en ook op de televisie doet men het graag! Ik erger me – bijvoorbeeld – behoorlijk aan de uitzending Help, mijn man is klusser! Al die vrouwen die en plein public héél Nederland laten weten dat hun man eigenlijk maar een lulletje rozenwater is… ‘

Het blijft stil aan de andere kant.

‘Hallo, ben je er nog?’
Vreemd, ze heeft mijn berichtje wel bekeken, er staat een vinkje.
‘Hallo?’
Allemensen, heb ik iets verkeerds geschreven?
‘Weet je Sophie, wij hebben ook meegedaan aan dat klusprogramma en mijn man is echt geen sufferd!’
Potverdikkie, nu steken tientallen emoticons hun tong naar me uit. Dat heb ik weer! Snel een verzoeningsoffer sturen. Even denken.
Een smiley met hartjesogen… Laat ik er iets bijzetten.
‘Sorry, natuurlijk zijn niet álle mannelijke deelnemers sukkels. Trouwens is die John Williams in het echt ook zo leuk?’

Als antwoord ontvang ik een foto van de presentator met in z’n armen mijn chatvriendin. De bofkont! Misschien moet ik mijn lief toch ook maar opgeven…