Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Mevrouw professor doctor Sophie Dijkgraaff. Wat zou dat mooi zijn! Niet omdat ik kik op titels maar omdat ik dan een studie had voltooid. En dan met name op het gebied dat mijn mateloze interesse heeft, psychologie. Het ontrafelen van het grote mysterie dat zich onder onze hersenpan afspeelt.

Het is dan ook met die reden dat ik tijdschriften als Psychologie Magazine of voor het lichtere werk de Happinez, verslind. In deze laatste stond onlangs een column van Elizabeth Gilbert (inderdaad, zij van Eten, Bidden, Beminnen). Kortweg ging de rubriek over de verbijstering van de toen nog kleine Elizabeth over het feit dat haar moeder, op de ochtend dat de familie vakantie zou gaan vieren, beddengoed ging wassen om voor de afreis nog even haar bed pérfect op te maken.

Na het lezen van deze passage dacht ik, wie doet er nou zo’n rotklus eventjes voor vertrek? Gelukkig vroeg de jonge schrijfster dit zich ook af en (nog beter) vroeg zij haar moeder naar het waarom. ‘Dit is een cadeautje voor mijn toekomstige zelf. Als ze straks helemaal moe van de vakantie terugkomt, heeft ze frisse schone lakens om haar te verwelkomen in haar eigen bed,’ was het antwoord.

Eerlijk geschreven heb ik aan deze wijsheid meer dan aan de therapie die ik gevolgd heb met als doel het aanleren hoe ik lief en aardig voor mezelf kan zijn. De wijsneus verwoordde dat destijds zo: ‘Wij gaan je zelfcompassie ontwikkelen Sophie.’ Pff, hoe doe ik dat als ik mezelf nooit goed genoeg vind? Na de woorden van moeder Gilbert, bedacht ik me dat het me wellicht wél zou lukken als ik de Sophie van morgen of van over één jaar voor ogen zou houden.

In één keer radicaal veranderen kan natuurlijk niet. Toch bespeur ik de laatste dagen kleine veranderingen in mijn doen en laten. Net nog toen ik driftig achter mijn schrijftafel deze column zat te tikken (ik heb ineens zóveel inspiratie!) en mijn ogen op de fruitschaal rustten.  ‘Zet je tanden in me!’, leek een appel te roepen. Geen tijd, dacht ik. Maar toen zag ik de toekomstige Sophie voor me niet als professor doctor in de psychologie maar wel als een gelukkige, gezonde vrouw. Als vanzelf reikte mijn hand naar de schaal en… HAP!

Met dank aan de dames Gilbert.


© Sophie Dijkgraaff

 
Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech