Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Afgelopen week was het Elvis, over twee weken is het Lady Diana. Twee grote namen in de geschiedenis die in de maand augustus zijn gestorven. De ene op de 16e de andere op de 31e. Wat herinner ik me van deze bekende personen?

 Van Elvis niet veel. Toen hij zijn laatste adem uitblies was ik dertien en niet verliefd op een vetkuif maar op dreadlocks. Met name die van Bob Marley die met singles als One Love, het evangelie van vrede, liefde en geluk over de wereld verspreidde. Heeft niets geholpen. Nog steeds is het geweld (in woorden en daden) een dagelijks voorkomend feit. Trouwens, ik heb wel een lp van The King in mijn kast staan. Uit nieuwsgierigheid gekocht in de uitverkoop en intussen grijs gedraaid. Wat een zanger! Tja, beter ten halve gekeerd als ten hele gedwaald.

Wat graaft mijn geheugen op als ik aan Lady Di denk? Natuurlijk dé bruiloft. Wie heeft daar niet naar gekeken of op zijn minst een glimp van opgevangen. Het beeld was misschien wel mooier dan de traan van Maxima tijdens het lied Adiós Nonino, vaarwel vadertje. Of was het vaarwel opa? Lastig want de journalisten gebruiken meestal de eerste optie terwijl menig vertaalsite de tweede hanteert. Wie heeft gelijk? Geen idee en aan Maxima, die vast het juiste antwoordt heeft op deze aangelegenheid, kan ik het niet vragen. Terug naar Lady Di.

Beeldschoon was ze in haar bruidsjapon en wat een wonder dat ze zo statig haar ongeluk tegemoet liep, de 10.000 met de hand aangebrachte parels moeten toch wel wat gewogen hebben. Maar wie zou niet graag in haar schoenen hebben gestaan? Ik niet. Al was ik ten tijde van de huwelijksvoltrekking pas zeventien, dat dit sprookje tot een niet zo goed einde zou komen als de legende van Doornroosje, was mij wel duidelijk. Helaas was de paparazzi ook niet achterlijk. De desastreuze gevolgen daarvan hoef ik niet opnieuw te vertellen.

Elvis en Lady Diana, ze hebben elkaar bij leven nooit ontmoet maar worden door hun vroegtijdige en tragische dood deze maand tegelijk herdacht. Ik moet er niet aan denken dat na mijn heengaan keer op keer mijn naam wordt afgestoft ter vermeerdering van de rijkdom van anderen. Laat mij maar zijn wie ik ben, een schrijfster met een mening die er eigenlijk niet toe doet.

© Sophie Dijkgraaff
Foto’s via Pexels

Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech