Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Hebt u het gelezen? Ik ben de nieuwe razende reporter voor de weekkrant van Capelle aan den IJssel en omstreken! Nou ja, ik ben een columnist gebonden aan de regels: maximaal 350 woorden per tekst en het verhaal moet zich afspelen in genoemde stad.

 Dat laatste is geen probleem. Ik woon er en er is altijd wel wat te doen. Wat dat aangaat zou de kreet van Herman Finkers ook op mijn stad kunnen slaan. Alleen als je Almelo vervangt door Capelle aan den IJssel klinkt het meteen minder leuk… Wat een hersenbreker is, hoe krijg ik mijn verhaal rond in zo’n beperkt aantal woorden? Het was mij nog niet opgevallen maar ik ben best lang van stof. Dat inzicht kreeg ik zojuist toen ik mijn tweede column voor de krant nalas. Een kwartiertje schrappen volgde.

Waar de column over gaat? Over de opfrisbeurt van ons winkelcentrum. Met man en macht wordt er gewerkt aan nieuwe passages, puien, een ontmoetingsplein en een verbeterde winkelrouting. (Altijd fijn als je niet eerst alle winkels langs hoeft te zwoegen maar direct op je doel af kan gaan.) Verder krijgt het winkelcentrum een nieuwe parkeergarage en gaat het metrostation op de schop. Als kers op de taart wordt het Stadsplein, gelegen in het stadshart, omgetoverd tot huiskamer van de stad. ’t Wordt mooi!

Tenminste dat neem ik aan. Eerst zien, dan geloven. Goed. Terwijl ik over de bouwput aan het schrijven was bleven mijn gedachten hangen bij het nieuwe ontmoetingsplein. Vreemd genoeg toonden dezelfde gedachten mij het zogenaamde leugenbankje bij deWoudpoortbrug in Dokkum. Een leugenbankje is een eeuwenoud fenomeen. Ze stonden aan kades en waren dé plek waar zeevarenden elkaar ontmoetten en sterke verhalen deelden. Van de ferme zeebonken is in de geboortestad van mijn vader intussen geen spoor meer te bekennen. Hun plaatsen zijn ingenomen door oude mannen die geen haast meer hebben en gezeten onder het bord: ‘Je mutte mar hoare wie ’t seit’ de dag rustig voorbij laten glijden.

Deze laatste alinea wilde ik ergens in de krantentekst gebruiken. Helaas, Dokkum is geen Capelle dus zat er niets anders op dan de hele boel te wissen. Zo jammer! Daarom deel ik dit feitje met u.
Tjonge, tonen mijn gedachten ineens een perfecte plek voor nog een leugenbankje…
Het Binnenhof in Den Haag.
Tja.

© Sophie Dijkgraaff
 

 

 

 
Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech