Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Bij het ontwaken vanmorgen, moest ik ineens aan mijn auto denken. Of beter, aan de accu onder de motorkap. Ik vond dat wel wonderlijk want als je zoals ik, wakker word naast de lekkerste vent op deze aarde, zijn er wel andere dingen waar de aandacht naar uit kan gaan.

Om mijn hersenen die andere en meer toepasselijker gedachten te laten produceren begon ik te klieren aan mijn minnaar z’n boxershort. Met gewenst resultaat. Uren later en kilo’s lichter (seks vreet calorieën!) stap ik in mijn vierwieler die mij direct laat weten dat hij niet met me meegaat. Lege accu. Dat wilde mijn intuïtie me dus vanmorgen vertellen.

Zodoende zit ik nu in een propvolle bus op weg naar mijn afspraak. En zoals altijd, er is wat te zien. In dit geval toont de vrouw tegenover me zonder gêne zowat het geboortekanaal waardoor haar zoon, die ze aan de telefoon heeft (‘Ach, jongen laat het maar aan je moeder over. Ik bespreek het wel met je vader.’), jaren geleden op de wereld is gerold. Het doet me denken aan déscène uit Basic Instinct alleen dan met onderbroek aan. En minder sexy.

Terwijl de bus door een wolkbreuk wordt schoongespoeld hangt de dame haar zoon op. Figuurlijk natuurlijk. Een vrouwenstem die deksels veel op de stem van mijn TomTom lijkt, roept ons toe dat we de volgende halte bereiken. Ik blijf zitten. De vrouw ook. Even kruisen onze blikken elkaar. Zal ik haar attenderen op haar open houding? Door de val dood blik die ze me toewerpt besluit ik mijn kaken op elkaar te houden.

Maar zoals dat gaat, als een magneet smachtend op zoek naar ijzer, blijven mijn ogen schaamteloos afdwalen naar de witte slip. Hè, hoor ik nu een kinderkoor zingen?
Doe open nu het duivenhuis
De duifjes vliegen er vrolijk uit
Ze vliegen uit met brede vlucht

’t Is de ringtone van de Sharon Stone tegenover me. Toepasselijker kan haast niet. Nou kinderen wees gerust, de duiventil staat intussen zover open dat zelfs reigers met wijd gespreide vleugels in en uit kunnen fladderen.
Opnieuw brult de omroepster ons de naam van een stopplaats toe. De dame pakt haar paraplu en staat op.
‘Ik zag het wel hoor, viezerik!’, fluistert ze me toe.
Met het schaamrood op m’n kaken reis ik verder. Eerste klus bij thuiskomst? De ANWB bellen!

©Sophie Dijkgraaff

 
 
Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech