Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Onlangs moest ik denken aan mevrouw Bril, de dochters Bril en de hond Bril waarover columnist Martin Bril zo smakelijk kon schrijven. Hoe zou het met ze zijn? Wonen ze nog in Amsterdam? Hobbelen ze nog jaarlijks op en neer naar Frankrijk om daar vakantie te vieren? Ook een onderwerp waar meneer Bril met zoveel gevoel voor humor over vertelde.

Ik denk wel vaker aan de auteur. Vooral als ik vastloop met mijn schrijfwerk. Dan vraag ik me af, hoe zou hij dit aangepakt hebben? Waarna ik ter inspiratie één van zijn bundels, keurig op kleur gerangschikt, uit mijn boekenkast pak. Vandaag is zo’n dag. Werkend aan een tekst voor mijn twee wekelijks column in de regionale krant, loop ik vast. Om eerder beschreven reddingsactie uit te voeren trek ik lukraak een groene bundel met de titel Donkere dagen uit de kast.Prima passende keuze zo stel ik vast na een blik door het venster. Het jaargetijde laat zich van zijn slechtste kan zien.

Maïs is de titel van de column waarop het boek openvalt. Daarin stelt de schrijver een vraag aan de orde waar ik me ook het hoofd over gebroken heb. Wordt er in Nederland nog wel iets anders verbouwd dan maïs? Ditmaal komt er nog een andere vraag in me opborrelen. Wie zijn toch die malloten die in de omgeving van Maasbommel spijkers door maïsstengels boren?

Hebt u het al vernomen? Al wekenlang zijn vandalen actief met deze actie. Hoe kom je erop? Word je ’s morgens wakker en denk je: ‘kom laat ik vandaag eens lekker maïshalmen gaan mishandelen?’ Waarom? Doen ze je denken aan iemand die je al tijden eens goed pijn wil doen? Heb je behoefte aan SM maar je partner niet? En wat voel je tijdens de handeling? Lucht het op? Brengt het seksueel gerief? Of is het ‘gewoon’ leuk om andermans eigendommen te beschadigen? Geen idee. En intussen kom ik ook niet verder met lezen of beter, werken…

Op naar de volgende column. Mogelijk trekt die mijn tekst vlot. Hoewel, nog even over een van de zinnen waarmee Bril zijn tekst afrondt: ‘Een windvlaag trekt voorbij – de vrouw krijgt een zetje in de rug, het maïsveld zingt uitbundig.’ Ziet u het voor zich? Had ik ook. Tot nu. Nu zie ik na het lezen van deze passage voor me hoe een stelletje zielenpieten maïskolven toetakelen met spijkers.
Ik ben zo benieuwd hoe Bril van dit waanzinnige tafereel iets moois had gemaakt.

©Sophie Dijkgraaff

Martin Bril heeft nog een andere column over maïs geschreven. Lezen? Kijk dan op de website van de Volkskrant.

 

 
Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech