Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

De boeken van de Ierse schrijfster Maeve Binchy bevatten veelal de volgende ingrediënten: scènes die druipen van de knusheid, zelf gebakken taarten, cottages die je gedachten op sleeptouw nemen naar de Cotswolds en ergens in de verhaallijn is er altijd wel een moederlijk type vrouw met een dikke derrière, truttige rokken en zelf gebreide truien. Zo’n vrouw werkt meestal in een wolwinkel of op een school.

Ook al lijk ik voor geen meter op de profielschets van de dikke billen vrouw, toen ik zojuist languit op de grond viel op de gang van een basisschool, moest ik direct aan de boeken van Binchy denken. Hoe gek werkt het brein! Natuurlijk was de uiterst knappe helper die altijd de gevallene elegant overeind hijst nergens te bekennen. Zou ook wel héél toevallig zijn, op de school waar ik werk zijn verder alleen juffen.

‘Zo sta je weer Sophie?’ Sylvia, een collega, kijkt eerst glimlachend naar mij, dan naar de knoeiboel op de grond. De papieren die ik op mijn arm droeg, zijn beige verkleurd. Mijn koffiemok trilt nog wat na tot hij besluit dat het op de linkerzijde het lekkerst ligt. Overal liggen spullen die uit mijn tas zijn getuimeld.

‘Tijd voor thee?’ Sylvia legt de natte brij te drogen op de cv.
Met onze mok in de hand staren we door het raam. Een herfstzonnetje beschijnt het schoolplein. Tussen het andere grut op de speelplaats zien we hoe een meisje op haar met nepbont afgezette laarzen rond danst. Haar hand laat een goudkleurig esdoornblad door de lucht zweven. Naast haar staat een kereltje. Zingend volgt hij de bewegingen van het danseresje. Welk lied hij vertolkt is voor ons onverstaanbaar. Niet omdat de afstand te groot is of omdat de ruit een barrière vormt maar omdat wij de taal niet verstaan.

‘Wanneer gaat het mis?’ Ik verbaas me over mijn eigen stem die onverwachts de vraag stelt die door mijn hoofd maalt.
‘Zo rond de puberteit.’ Alsof Sylvia mijn gedachten heeft geraden geeft ze direct antwoord.
‘Wanneer de omgeving ze wijst op huidskleur en afkomst.’ Vervolgt ze.
Nog even slaan we zwijgend het tafereel gade tot de rinkelende schoolbel de pauze van de kinderen en juffen beëindigd. Konden we allemaal maar onze kinderwijsheid behouden bedenk ik me, terwijl ik het uitbundige grut zie terugkeren naar de leslokalen.
Ineens verlang ik naar de sprookjeswereld van Maeve Binchy.

© Sophie Dijkgraaff

Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech