Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Door mijn eigen ervaringen kan ik u bevestigen, veel van de lachwekkende en gênante scènes die in de tv-serie de Luizenmoeder voorkomen, komen in het dagelijks leven écht voor. Ook op de school waar ik werk blijven ouders te lang ‘hangen’ voor de klas van hun teerbeminde kind. Ook op mijn school loopt een zingende juf die niet onderdoet voor juf Ank van basisschool De Klimop. Het feuilleton is intussen zo populair dat het AD er afgelopen week ruim aandacht aan schonk.

Meteen gelezen natuurlijk. Waarna ander nieuws volgde. Een artikel over het vertrek van de Bacardi slurpende, borsten en billen knijpende burgervader van de gemeente Oosterhout. Vooral de laatste bezigheid lijkt mij, zeker na de me too discussie, niet getuigen van enige intelligentie. Twee weken geleden trok VVD burgemeester Baco, zoals hij lokaal bekend staat, na een personeelsborrel waarbij hij niet alleen zijn manieren maar ook zijn piketdienst vergat, dezelfde conclusie. Hij vertrekt. Natuurlijk niet zomaar.

De voormalig bestuurder maakt aanspraak op de wachtgeldregeling waarmee, in zijn geval, zo’n slordige acht ton gemoeid is. Want ongeacht de reden van vertrek, een voormalig burgemeester heeft recht op tien jaar wachtgeld. Dat is overigens langer dan de wachtgeldperiode van vertrekkende Kamerleden, ministers en staatssecretarissen aan wie in de laatste vijf jaar ook twintig miljoen werd uitbetaald.

Gelukkig ben ik niet de enige die na dit soort nieuwsberichten denkt: is dit waar? Kamerlid Ronald van Raak (SP) haastte zich om ons te melden dat hij een wetsvoorstel voorbereidt wat korte metten maakt met het privilege wachtgeld. Beste heer van Raak, mocht uw voorstel niet door de Kamer komen, draaien we de hele wetgeving toch gewoon om. Geven we alle ex-medewerkers, ongeacht reden van vertrek, recht op een uitkering van tien jaar. Dat geeft de burger rust. Kan iedereen in zijn eigen huis voor zijn eigen haard blijven zitten. Waarschijnlijk nemen de hoge kosten in de gezondheidszorg ook af. Stress is killing, zo meldde psychiaters ons.

Gaat natuurlijk nooit gebeuren. Burgemeesters en voormalig Kamerleden worden nu eenmaal niet gezien als ‘normale werknemers’. Deze rechtsongelijkheid bezorgt me net zo’n ongemakkelijk gevoel als tijdens een fragment uit eerder genoemde tv-reeks waarin schooldirecteur Anton, met een rode clownsneus op, tevergeefs de kinderen op het schoolplein aan het lachen wil maken. Ik krijg ineens een idee. Zal ik de makers van de Luizenmoeder vragen ook een serie te maken over de handel en wandel van onze hooggeplaatste ambtenaren? Kunnen we toch nog even lachen om alle loze beloftes en het smijten met belastinggeld. 

© Sophie Dijkgraaff

 
 
Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech