Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Na mijn vorige bezoek aan het ziekenhuis lijkt het met de verbouwingsnarigheid gedaan. De wegwijsbordjes hangen zo dat iedereen direct ziet waarheen de weg leidt; de dame die vrijwillig aanwezig was om patiënten te ondersteunen bij het gebruik van het nieuwe nummertjesapparaat is verdwenen. Dat laatste is jammer. Er zijn mensen (ik!) die niet één maar twee keer uitleg nodig hebben. Al gauw vormt zich een rij zuchtende mensen achter me.

Met het, door een behulpzame patiënt voor mij getrokken nummertje, neem ik plaats in de wachtkamer van het afnamelab. Om me heen kijkend zie ik rechts van me mensen een spreekkamer inlopen om er even later met een knalrood hoofd weer uit te rennen. Mijn ogen maken contact met twee vrouwen op leeftijd. Beiden hebben vast nog nooit gehoord over de gevaren van de zonnebank. Boven een in en in bruine snoet draagt de ene een toef blond haar waar het woordje stro aan toegevoegd kan worden maar dan niet om de haarkleur te duiden. De ander heeft een kort inktzwart kapsel waardoor mijn hersenen een foto van Zwarte Riek uit mijn fotografisch geheugen peuteren. Mijn gluren wordt bruut verstoord door een langs rennende baliemedewerkster. Voor de deur van de mysterieuze spreekkamer stopt ze abrupt, zet haar tanden in een rol plakband en voilà, vanaf dat moment hangt er een wit vel op deur waarvan duidelijke te lezen is: dit is géén prikkamer! Niet alle trammelant is dus voorbij. 

Intussen heb ik alleen de stem van Zwarte Riek horen ratelen. Haar blonde vriendin zie ik regelmatig naar adem happen in aanloop naar een antwoord. Ze krijgt geen kans.
‘Maar Til, vertel wat doe jij hier?’ Til doet geen moeite meer. Met strakgetrokken lippen hoort ze in de minuten die volgen Zwarte Riek uitgebreid verhalen over de gezondheidsproblemen die zij de laatste jaren heeft doorstaan. Boven haar hoofd flikkeren nieuwe nummers op. Niet die van mij. Wel die van Til, die zichtbaar opgelucht een kort afscheid prevelt en het podium verlaat. Direct voel ik aan mijn water dat Zwarte Riek op zoek gaat naar een nieuw slachtoffer.

‘Hé Nel! Jeetje Nel. Jij hier!’
Een nieuwe speler loopt het toneel van Zwarte Riek op.
‘Goh, Nel dat ik jou hier tref! We hadden het laatst nog over jou en Tilly.’
‘Til was hier net nog.’
‘Hoe is het met haar?’
‘Geen idee.’

Tja, luisteren is niet haar sterkste punt .

* Rika Jansen, ook wel Zwarte Riek genoemd was in de jaren vijftig een zangeres uit de Jordaan.

© Sophie Dijkgraaff

Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech