Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Waren het vroeger caravans die rond de vakantieperiode hele woonwijken terroriseerden, tegenwoordig struikel ik over de ene na de andere camper. Ook de rondtrekkende medemens wil wel eens wat anders, zo blijkt. Deze gein is aan mij niet besteed. Geef mij maar een hotel. Niet zo’n all inclusive vreettent. Nee, gewoon een klein hotel in een landelijke setting waar je vanaf het terras zo je bed in kunt rollen. Trouwens dat doet me denken aan een voorval van járen geleden.

Het terras voor ons hotel in Zakynthos-stad bruist van het leven. Voornamelijk – oudere – Grieken zitten op het late tijdstip waarop wij arriveren, uitgebreid te dineren. Er is maar één tafel waaraan een groep mannen luidruchtig met elkaar in conclaaf zijn: een groep Nederlanders. Mijn lief raakt met één van hen in gesprek. Al snel worden we ingelijfd, alsof we lang verloren vrienden zijn.
Vol passie bespreken de kerels onderwerpen die hun hartslag verhogen: auto’s en voetbal. Door mijn vrouwelijke aanwezigheid wordt het thema ‘vrouwen’ vermeden maar ondertussen wordt wel in de gaten gehouden of er nog mooie exemplaren arriveren. Ze mochten eens wat missen…
Nu ben ik een mannenvrouw, doch na een uur heb ik wel genoeg gehoord.
‘Schat, ga je mee naar de kamer?’ fluister ik mijn vriend in zijn oor.
‘Nee joh, even wachten. Het is toch gezellig?’
‘Ik heb het wel gehad,’ doe ik nog een poging.
‘Ga dan vast. Ik zie je straks.’
Teleurgesteld loop ik alleen naar onze kamer, schop mijn schoenen uit en plof op bed. Het geroezemoes van de mensen maakt plaats voor het ruisen van de zee. Heerlijk! Voor ik het weet doezel ik weg. Tot een vuist keihard op mijn kamerdeur bonkt. Vast mijn lief met een stuk in zijn kraag. Gauw sta ik op en met een stevige ruk open ik de deur.
‘Kali nichta,’ zeg ik dartel.
Wat zie ik nu? Voor me staat een oude man met een kapsel sterk gelijkend op dat van Einstein … zelfs de snor is een kopie van die van de professor … Uit zijn oren steken plukken grijs haar. 
‘Kali nichta,’ beantwoordt de vreemdeling mijn begroeting terwijl hij met één hand steun zoekt aan de deurpost. Zijn andere hand… bevindt zich in zijn lange witte onderbroek … Bah!
Met een luide knal sluit ik de deur. De man hoor ik nog net zeggen: ‘Wrong room.’
Dat dacht ik al!

Uren later word ik wakker van mijn lief die licht beneveld het bed in rolt.
‘Hé Sophie, de mannen hebben vanavond een geweldig idee gekregen.’
‘Euh, kan dit later?’
‘Wat? Nee. Zeg wat denk je ervan om volgend jaar met de camper op vakantie te gaan?’
Grrr!!

© Sophie Dijkgraaff

Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech