Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

We doen het eenmaal in de vijf, zes jaar. Een neven- en nichtenreünie. Ditmaal was het verzamelpunt in het centrum van Amersfoort bij De Vier Broers. Ik snap die keuze wel, achter de naam van het etablissement staat: Beer & Grill. Als er één familie is waarvan de leden dól zijn op bier en vlees is het de onze wel. Trouwens, taart en koffie en borrelhapjes en wijn slaan we ook niet af. Gelukkig was ‘t er allemaal.

Wat te doen tijdens een reünie? Daarover verschilden de meningen. In de tuktuk? Nee, dan zit je zo rigide twee aan twee. Een rondvaart? Gesloten vanaf één november. Achter een vlaggendrager aanhobbelen voor een stadswandeling? Gááááp. Winkelen? Ja! U begrijpt, voornamelijk de vrouwelijke deelnemers waren meteen wild enthousiast. Op het verlanglijstje: Etos, Tamaris – een uitverkoop van schoenen en laarzen moet je nóóit overslaan – en Hudson’s Bay.

Het bezoek aan de drogist was snel afgerond want bij de kassa stond een wachtrij van hier tot Tokio. Dat is zonde van de dag en bijpraten lukt al helemaal niet. In de schoenenwinkel stonden super kekke schoenen maar de prijzen waren allesbehalve ‘even meenemen nu ik er toch ben’. Gelukkig had ik nog één kans mijn kooplust te bevredigen: in hét nieuwe warenhuis van Nederland waar ik tot mijn teleurstelling geen swingende paspop tegenkwam. Ik was er natuurlijk ook overdag. Dan bewegen poppen niet maar staan ze er enkel om ons te verleiden dingen te kopen die we niet nodig hebben.

Zodoende belandde ik in een pashokje waar het licht net zo afschuwelijk is als in de Zeeman. Echt, je zou toch denken dat één of andere Canadees even had nagedacht over wat voor lampen ze in zo’n peperdure winkel neerhangen. Welnee! Ook in deze voorraadschuur van luxe zitten er onregelmatigheden in mijn bovenbenen die ik thuis nóóit heb gezien. Mijn dekseltje trouwens ook niet. ’t Was het eerste dat ik vroeg tijdens ons weerzien waarop hij – na grondig onderzoek – bevestigde wat ik al dacht, geen put te vinden!

Enfin, na twee uur keerden we met rammelende magen terug naar De Vier Broers waarvan ik er overigens niet één heb gezien. Terwijl de achtergebleven familieleden op de hoogte werden gebracht van alle aankopen – viel tegen dus – bedacht ik me opeens, ’t blijft vreemd dat mensen die ik zo weinig zie en waar ik geen lief of leed mee deel, toch zo vertrouwd aanvoelen.
Over zes jaar eens kijken of het nog zo voelt.

©Sophie Dijkgraaff

Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech