Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Het eiland zoals zij het zich herinnert, is gelijk aan de foto die miljoenen keren op snuisterijen is afgebeeld en in toeristenwinkels nog steeds gretig aftrek vindt. Witte huizen opgevrolijkt door rode geraniums, byzantijnse kerken met ronde koepels veelal geverfd in een kleur blauw die opgaat in de wolkenvrije lucht erboven.

Anna neemt een slok van haar koffie. Ze voelt hoe het donkere brouwsel haar slokdarm verbrandt.
‘Ladies and gentlemen, we arrive in Santorini in ten minutes.’ De zware mannenstem schalt uit de krakerige speakers van de veerboot. Anna voelt dat haar handpalmen klam aanvoelen, ze strijkt ze langs de stof die haar bovenbenen strak omhullen. Straks zullen haar voeten de aarde bewandelen waar ze ooit met hem heeft gelopen. Straks zal ze opnieuw de deur van de kamer openen waar ze met hem heeft geslapen.

Het hotel dat op haar wacht op haar komst ligt direct aan de zee. Na een kort weerzien met de eigenaresse trekt Anna zich terug op haar kamer. Door de open vensters word de ruimte in bezit genomen door het geluid van de zee, vrolijke kinderstemmen en ouders die hun kroost manen voorzichtig te zijn. De spiegel waar ze voor staat toont zonder compassie de vrouw die ze is geworden. Een tobberig gezicht, lange onverzorgde haren, een lichaam gehuld in kledingstukken die allang niet meer de heldere kleuren bezitten als bij aankoop. Wanneer is ze zo geworden?

De kerk van Panagia heeft zijn massief houten deuren openstaan. In de grote ruimte is het geroezemoes van de vele toeristen en klikkende fototoestellen te horen. Anna neemt plaats op een van de houten stoelen voor een moment van rust. Met gesloten ogen bidt ze in stilte het Onze Vader. Het gebed dat ze haar hele leven voor het slapengaan opzegt. Als ze na het ‘amen’ opstaat, kijkt ze recht in de ogen van Christus. Waarom heeft hij haar niet verlost?

‘Parakaló.’ De ober glimlacht naar haar terwijl hij een bord Garides Saganaki voor haar op tafel neerzet.
‘More?’
‘Yes please.’ Ter ondersteuning van haar antwoord steekt ze haar glas omhoog. De man schenkt het vol met Retsina. Afwezig volgen haar ogen zijn verschijning als hij wegloopt. De stem van Mikis Theodorakis verhaalt op de achtergrond over het harde leven aan de Griekse kust.  Ze herkent het gedicht van George Seferis. De muziek versterkt haar melancholische gevoel.

Vastberaden loopt ze de trap af. Het zachte maanlicht en de honderden lampjes hullen het eiland in een sprookjesachtige sfeer.  Hier heeft ze gelopen als pasgetrouwde vrouw, later als moeder. Beneden gekomen houdt ze stil. Doelloos trapt ze met haar voet tegen een schelp die door het water is achtergelaten op het strand. Beelden van weleer trekken voorbij. Het kleine lijf van haar zoon, drijvend op het schitterende water. Zijn mollige armpjes onnatuurlijk gespreid. Had niemand hem gezien? Waarom had ze hem niet eerder gevonden? Het machteloze gevoel vecht met haar verdriet. Een goed luisteraar zou de woorden: ‘Mama komt eraan liefje,’ niet gehoord hebben.

© Sophie Dijkgraaff

 
Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech