Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

IJssel en Lekstreek 6 februari 2019

Wat in het dagelijks leven als een leugen wordt beschouwd ziet de schrijver als artistieke vrijheid. Zo zijn veel verhalen die ik in de ik-vorm opteken lang niet allemaal door mij persoonlijk beleefd. Welnee, zo’n dolle boel is het nou ook weer niet in Huize Dijkgraaff. Net als andere auteurs laat ik me af en toe inspireren door wat ik hoor of zie waarna ik de waarheid een beetje geweld aandoe. Zo heb ik ook volgend verhaal, opgepikt van een stel Capellenaren, enigszins aangepast.

Het avontuur was té leuk om niet te delen.

’t Is u vast niet ontgaan, de uitverkoop is in volle gang. Reden om met mijn lief naar de Koperwiek te rijden om te zien of er nog iets van onze gading bij is. Na aankomst vertrok hij direct naar de juwelier – er moest eerst een nieuwe batterij is zijn horloge – en ik rende door naar de kledingwinkels om het bekende gat nog wat verder op te rekken. Laat ik het verhaal op dit punt inkorten. Na úren omkleden in pashokjes die mij door het onflatteuze licht oog in oog deden staan met een lijf dat ik thuis nog nóóit gezien heb, was ik het zat. Bank, boek en een kop thee trokken harder aan me dan nog een rondje verkleden. Toen rees de vraag, waar is mijn wederhelft? Op zo’n moment kan ik de uitvinder van de mobiele telefoon wel zoenen.
‘Hoi, waar zit je?’
‘Wat bedoel je?’
‘In welke winkel ben je? Nog steeds bij de juwelier?’
‘Nee, eh…’
‘Ik sta bij de H&M, zullen we voor La Place afspreken? Ik ben er met een paar minuten.’
‘Nou, dat duurt voor mij iets langer.’
‘Waar ben je dan?’
‘Thuis… ik ben je vergeten…’

Ps Mocht u zich herkennen in deze tekst, sorry! Het avontuur was té leuk om niet te delen.

© Sophie Dijkgraaff

Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech