De tv is allang niet meer in zwang bij de kijkers. Wel bij aandachtsgeile malloten die een nieuwsbericht denken op te leuken door zwaaiend en roepend door beeld te lopen. “Oh, kijk mij eens stoer zijn!” Ik neem voor het gemak maar aan dat door de aan het oor gedrukte telefoon instructies komen van het thuisfront. “Beetje naar links, ja ik zie je!” Dergelijke popiejopie kwam afgelopen dinsdag in beeld tijdens de verslaggeving van Kysia Hekster over het bezetten van een varkensstal in Boxtel.

Ik vond de actie van deze beeldbederver net zo bot als het optreden van de gele hesjes op bezoek bij minister-president Rutte in het Torentje. Dit terzijde, aan deze kwestie zijn al genoeg woorden vuilgemaakt. Terug naar de tv-kijkers die door de mediawet al negentien jaar gedwongen kijk- en luistergeld betalen via de Belastingen. Dit om zwartkijken te voorkomen. Nadat ik de afgelopen week door de Nederlandse publieke omroepen werd getrakteerd op een herhaling van: Ik vertrek en Flikken Maastricht en Groeten uit Holland en Vier handen op één buik (de aflevering met Georgina Verbaan en Chiara) en De beste Zangers Songfestival editie 2018 en wat er verder nog voorbijkwam, ontsproot er een vraag uit mijn brein: “Hoeveel betalen we eigenlijk voor deze onzin?”.

Op internet was geen eenduidig antwoord te vinden dus twitterde ik de Belastingdienst. Een adequate reactie bleef uit. Er zat niets anders op dan de begroting van de NPO uit te pluizen. Volgens de meest recente schatting van het Centraal Planbureau is de consumentenprijsindexvergoeding (CPI) voor 2019, 19.309.000 euro. Met nog wat andere budgetten komt het te besteden bedrag van het NPO op 839.356.000 euro. Te weinig, zo stellen de NPO-bonzen. Uit de te nemen maatregelen bij een tekort maak ik op dat de laatste tv-kijkers dit jaar kunnen genieten van een komkommertijd die niet een paar maanden maar een héél jaar duurt. Verplicht, want de mediabijdrage stopzetten… zo leuk kunnen ze het echt niet maken!

©Sophie Dijkgraaff