Hebt u het gezien? Het daglicht is veranderd. Alsof er een dunne voile tussen de zon en moeder aarde is gekomen die de zomerse tinten absorbeert. Plotsklaps zijn we beland in de nazomer die ons onverbiddelijk klaarmaakt voor de herfst. Ik voel de blues al in me opborrelen.

Natuurlijk kan het weemoedige gevoel ook komen doordat er tijdens het opknappen van mijn slaapkamer zoveel herinneringen komen boven drijven. Zo moest ik tijdens het verwijderen van de rolgordijnen denken aan de lol – tot tranen toe – die ik samen met mijn vriendin Nina had tijdens het tegenovergestelde karweitje. Een klus die in één avond af moest, want slapen zonder geblindeerde ramen, geen denken aan! Grappig dat juist dát de komende twee weken mijn lot is.

Tijdens het opschuren van de raamkozijnen, iets wat minutieus uitgevoerd moet worden omdat het hout superglad moet zijn voordat vriend gaat gronden en aflakken (een werkje dat ik ook kan maar hij is bang voor een druiper) bedacht ik me opeens dat ik een enorme geluksvogel ben. Een paar jaar geleden kon ik me niet voorstellen dat ik nu nog in dit huis zou wonen. Toen was ik nog druk bezig met herstellen van kanker, het ontslag dat volgde en het vinden van nieuw werk. Een tijd waarin gedwongen verkoop van mijn paleisje als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hing. Ik snap het daardoor goed als mensen zeggen dat ze zonder eigen schuld dakloos zijn geworden…

Gelukkig had en heb ik, naast familie, een paar trouwe vrienden die altijd tijd vinden om me moed in te spreken, te adviseren of zonder oordeel naar me luisteren. Het is ook door hen dat ik sta, waar ik nu sta. Op een trap onder het schuurstof. Als publiek een koppel zwanen, vergezeld door acht bijna volwassen pullen, die ronddobberen in de vijver. Zo te zien hebben alle tien niet veel op met mijn nijvere arbeid. Ik zie meer kont als kop. 

Nu geen getreuzel meer. Nog even doorbijten en dan is de kamer klaar. Tegen die tijd keren ook de kinderstemmen terug in de straten. Worden de nieuwe schoolagenda’s, pennenetuis en rugzakken in gebruik genomen. Pas dan gaan we echt bliksemsnel alweer richting herfst.

© Sophie Dijkgraaff