Nou dat was me het eindejaarsnachtje wel! Of moet ik schrijven eindejaarsnachten. Ja, 't is niks dat er een landelijk vuurwerkverbod is afgekondigd voor rond de jaarwisseling echter, daar trekt geen vuurwerkfanaat zich wat van aan. Welnee, in plaats van in de nieuwjaarsnacht mens en dier de stuipen op het lijf te jagen met uit de buurlanden meegesmokkelde bommen, doen ze het nu gewoon de weken vooraf aan het nieuwe jaar. Stiekem in het donker zodat geen BOA kan ingrijpen. Lafaards!

Zo, mijn laatste ergernis van het vorige jaar is eruit. Laat ik opnieuw beginnen: Gelukkig Nieuwjaar! Ik ben benieuwd naar hoe jij 2022 bent ingestapt. Was alles naar wens? Heb je zelf je oliebollen gebakken? Waren ze lekker? Ja? Dan was je dus één van de uitverkorene die een goed pak oliebollenmix in de kast had staan. Dat is fijn! Ja, al die moeite doen en dan als resultaat bakstenen serveren, dan ga je toch vervelend het nieuwe jaar in. Op het moment dat ik zulk nieuws hoor, ben ik blij dat mijn jaarwisseling al jaren bollen- en flappenvrij is. Lekkere baksels kan ik nooit vinden en daarnaast ben ik bang van heet frituurvet, waarmee zelf aan de slag gaan uitgesloten is. Nee, ik stil de honger tijdens oudejaarsavond liever met een lekker diner, een flink stuk Schwarzwälder Kirschtorte (zo fout maar zó lekker!), Chardonnay en liefde. Ik verlang nu al naar de volgende jaarwisseling! 

’t Is door dit geluk dat ik zopas dacht: hoe zorg ik ervoor dat ik de vreedzame gevoelens van de afgelopen maand vasthoud? Laten we eerlijk zijn, zodra de boom opgeruimd is en goede voornemens met het overgebleven eten in de vuilnisbak verdwenen zijn (O, jouw voornemens niet? Knap!), belanden we toch weer in de échte wereld. De wereld van: – Opzij, opzij, opzij! – de voordringers bij de kassa en in het verkeer. De ikkies, de vaxers en anti-vaxers die luid en duidelijk hun mening verkondigen en geen tegenspraak dulden. En de wereld van de postbodes die om een onverklaarbare reden áltijd mijn adres uitkiezen om de bestellingen van álle buren te droppen. Het kost me echt uren dat TRRR! naar de voordeur lopen, praatje maken, terug naar binnen en opnieuw... Tja, iets zonder babbeltje afgeven is net zo kil als het nieuwe jaar ingaan zonder de bijbehorende wensen, toch?

Enfin, terug naar de stoorzenders. Hoe treed ik deze mensen zonder vooroordelen tegemoet? Ik ben niet degene die in de kerstnacht geboren is. Ik ben gewoon een mens die overal een mening over heeft. Een mens die naast liefdevolle gevoelens ook emoties van afkeer kent. Dus hoe? Ik heb een idee. Ik ga mijn muren vol hangen met post-its waarop de tekst: #doeslief. Hopelijk lukt het me dan alle f*ck!’s tijdig in te slikken.

© Sophie Dijkgraaff

 

 

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.