Kent u dat ook, dat fijne gevoel dat opkomt nadat de boel is opgeruimd? Heerlijk vind ik het. De afgelopen week beleefde ik dan ook hoogtepunt na hoogtepunt tijdens het vullen van vuilniszakken. Bruikbare spullen verdwenen in dozen die ik daarna direct naar de kringloop bracht. Voor de zekerheid. Want mijn brein werkt zo onlogisch dat ik ondanks mijn opruimdrift ineens overvallen kan worden door het legenestsyndroom. Komen er allerlei melancholische gevoelens bovendrijven waarna ik besluit alles weer uit te pakken. Dat schiet natuurlijk voor geen meter op.

Deze opruimactie ontstond trouwens spontaan nadat ik mijn vriendenlijsten op de sociale media had uitgemest. Laten we eerlijk zijn, de meeste mensen die daarin staan zijn alleen je ‘vriend’ zodat hun populariteitsthermometer grote hoogte bereikt. Nu heb ik er niets op tegen als iemand op dergelijk wijze zijn climax bereikt maar niet over mijn rug. Dus met een paar muisklikken bonjourde ik de ene na de andere ‘vriend’ – TOEDELOE! – in de prullenbak.

Dat virtueel ruimen was dus het begin waarna ik de smaak te pakken had en doorschoot in het vullen van mijn reëele vuilnisbak en dozen. Sindsdien is mijn huis een meter omhoog gekomen. Er is alleen nog één meubelstuk waarover ik loop te wikken en wegen – wegdoen of houden? Het kabinet van mijn vader. Een grote notenhouten kast in Louis Quinze-stijl. Als ik mijn ogen sluit, zie ik zo voor me hoe mijn vader jaar in, jaar uit, het gevaarte trouw iedere week in de was zette waarna hij trots de onvergetelijke woorden: ‘Glimt-ie mooi hè,’ uitsprak.

Ik kwam in het bezit van het pronkstuk nadat mijn vader verhuisde. Dat de kast totaal niet bij mijn meubelen in de woonkamer paste, werd opgelost door de kolos in de gang te plaatsen. ‘Kun je hem altijd nog een andere plek geven.’ Natuurlijk had ik nee kunnen zeggen maar bij het zien van mijn vaders gezicht rolde dat woord niet over mijn lippen. Het was het begin van jarenlang samenwonen met Louis-sta-in-de-weg die sindsdien geen wasbeurt meer heeft gehad. Dus wegdoen of houden? Het antwoord kwam vannacht uit onverwachte hoek. ‘Het is jóuw huis, je moet doen wat jíj wilt.’
Oké papa, als jij het zegt.
Ik maak nog wel even een foto want die melancholische bui komt zeker!

©SophieDijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.