Hoera, ze zijn er weer! De zomerkoninkjes! Nu ik dat zo opschrijf, realiseer ik me ineens, dat is best een gekke bijnaam. Zomer is het nog lang niet. Ach, wat maakt het uit. Zolang ze rood en zoet zijn kunt u mij een portie komen brengen. Of beter, stuur ze op. Nu bij mij op visite komen lijkt me geen strak plan. Trouwens, weet u waar ze de lekkerste aardbeien verkopen? In de Belgische ‘wereldhoofdstad van de aardbei’ Wépion. Die titel heb ik niet verzonnen dat waren de Wépioners zelf. Ik denk maar zo, als je je niks verbeeldt ben je ook niks.

Enfin, omdat onze zuiderburen bezoeken momenteel ook geen optie is zat er niets anders op dan naar mijn plaatselijke groenteboer te fietsen om deze lekkernij op m’n bord te krijgen. Nou, hij had ze hoor. In twee soorten. Vooraan in het groenteschap Nederlandse, achteraan Belgische, uit Hoogstraten. Nu is Hoogstraten niet Wépion, maar u raadt het al, ik wilde wel die aardbeien. Dus rekte ik me eens goed uit, boog me voorover waarna – BAM!– mijn geluk aan diggelen viel.
‘Hé Miep, niet aankomen!’ Aan die zin vielen mij gelijk twee dingen op. Dat ‘Hé Miep’ klonk helemaal niet vriendelijk. En waarom: ‘niet aankomen!’? In de hele winkel stond werkelijk nergens een bord met: Afblijven! Of iets vriendelijkers. Hoewel iedere groenteboer schrijft zoals hij gebekt is.
’Waarom moet je speciaal de achterste?’
Nu moet ik eerlijk zijn, om met deze man mijn Belgische aarbeienfetisj te delen, was een kleine moeite geweest. Ik had er geen zin in. In plaats daarvan tilde ik de vriendelijkste groenteboer van Nederland over de toonbank en gooide hem zo – HUPZEKIDEE– tussen z’n geëtaleerde vitamientjes.
Nee, natuurlijk niet. Dat was helaas een fantasietje. Het einde van deze interessante conversatie verliep als volgt. Zonder aankoop verliet ik de groentegrot. Uiteraard heb ik wel gedag gezwaaid. Als ik één ding van mijn ouders geleerd heb, is het altijd vriendelijk blijven.

Voor u denkt, wat een narigheid. Dat viel mee. Niet veel later na mijn poging de kleinere middenstander door de crisis heen te helpen kwam ik thuis met prachtige aardbeien. Niet uit Wépion, niet uit Hoogstraten maar wel van een teler uit eigen land. Wat waren ze lekker!

©Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.