Taal is zeg maar echt mijn ding. Dat is de titel van het eerste boek dat Paulien Cornelisse publiceerde. Altijd als ik die zin lees plakken mijn gedachten het woord NIET tussen ‘echt’ en ‘mijn’. Best gek eigenlijk want tijdens het uitpluizen van mijn stamboom, trof ik veel voorouders die boeken hebben geschreven. Je zou dan denken, spellen zit je in het bloed. Nou, laat ik u uit de droom helpen. Foutloos Nederlands, ’t blijft lastig.

Toch maak ik vooruitgang. Dat merkte ik op tijdens het uitspitten van stapels paperassen die ik in de loop van de jaren heb verzameld. Geboorte- en condoleance kaarten, poëziealbums met versjes als ’vergeet me niet’ – nou echt wel, jaren niet meer aan die persoon gedacht –, een ‘ik hou van jou, blijf me trouw’ gedicht bestemd voor een man die beloofde voor áltijd bij me te blijven – mooi niet –, flyers uit vakantielanden met daarop attracties die ik never nooit heb bezocht – maar ach, wat was het een heerlijke vakantie –, en agenda’s van het jaar nul tot nu volgepend met korte verhaaltjes in een stijl die ik nu zou omschrijven als stijfjes.

Voornamelijk die agenda’s bewaarde ik omdat ik nogal vergeetachtig ben. Net als de regels over het juiste gebruik van de d’s, t’s en dt’s, verdwijnen herinneringen in een diep zwart gat dat zich ergens onder mijn hersenpan bevindt. Of ze moeten écht indruk maken. Enfin, elke januari berg ik de agenda van het voorbije jaar op, zodat ik nog eens iets terug kan zoeken. Nog nooit gebeurd. Terug naar de spelling van de Nederlandse taal, anders dwaal ik te ver af. Tussen de massa papieren ontdekte ik een paar juweeltjes uit de tijd dat woorden als ijsco-man en kinderbewaarplaats normaal waren.

In de jaren dertig schreef mijn moeder nieuwjaarsbriefjes aan haar ouders. Bij wie ze woonde. Dus rijst de vraag: ‘Waarom?’ Was het een Rotterdamse gewoonte of een familiaire aangelegenheid? Geen idee. Wel is duidelijk dat ook zij progressie maakte. Vanaf het oude papier, versierd met een lieflijk plaatje, is te zien hoe haar handschrift verandert van onduidelijk gekrabbel naar prachtig schoolschrift. Zonder dat ze het weet toont ze me daarmee dat ik door te oefenen steeds beter kan worden. Bedankt mama, ik zie taal weer helemaal als mijn ding!

©Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.