Mijn moeder had een tante. Tante Pietje. In tegenstelling tot wat haar naam suggereert was zij helemaal niet klein. Tante Pietje was een grote struise vrouw die ik, door de verhalen die ik gehoord heb, voor me zie als een soort van Erica Terpstra, gekleed in een bontjas met op haar hoofd een hoed waarop een megastrik om het geheel te flatteren. En stevige stappers. Want tante Pietje hield wel van een wandeling.

Verder was tante Pietje dol op advocaat met slagroom en paranormale toestanden zoals glaasje draaien. Dat laatste deed mijn moeder altijd af als: ‘Allemaal onzin!’ En zij kon het weten. Hoe dat komt ga ik u nu vertellen. Op een middag bezocht mijn moeder, toen nog een meisje van zes, samen met haar moeder en nog wat andere tantes, tante Pietje. Van die andere tantes weet ik verder weinig, waardoor ik aanneem dat deze niet zo interessant waren. Enfin, mijn moeder werd na binnenkomst gelijk in een andere kamer gebonjourd om ‘lekker met de poppen te spelen’. Dat wilde mijn moeder helemaal niet, zij wilde ook horen wat de doden te vertellen hadden.

Nu was mijn moeder een uiterst braaf kind, althans zo gaat de vertelling, maar nog voor tante Pietje tegen haar overleden man begon te praten, zat ze verstopt tussen acht benen. Hoe dat was gelukt? Dat stukje uit de legende is één groot zwart gat. Verder. Mijn moeder zat dus verborgen. Minuten tikten weg en het glas op het ouijabord bewoog geen millimeter. Toen dacht mijn moeder, verveeld door al dat wachten, kom ik ga er bij liggen. Geen wijs besluit. Net toen de kaarsen begonnen te flakkeren tikte zij de tafel omhoog. Nog geen mens die doorhad dat zij er zat. Welnee, de hele meute schoot totaal in vervoering. Het enige wat ze hoorde waren oh’s en ah’s én Tante Pietje die wanhopig riep: ‘Kom maar door Koos. Laat me weten dat jij het bent!’

Nog lang heeft tante Pietje gehunkerd naar een teken van leven. Even zolang heeft mijn moeder in stilte doorgebracht, luisterend naar zuchtende tantes, kijkend naar ongeduldig trappelende voeten. En oom Koos? Die deed hetzelfde als bij leven. Hij gaf geen kik …


©Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.