Een van de eerste boeken die met mij mee verhuisde van mijn ouderlijk huis naar een piepklein appartement in het centrum van Rotterdam, was het Margriet kookboek. Volgens mijn moeder broodnodig om mezelf in leven te houden. Daar kon ik niet veel tegenin brengen, thuis oefenen was me nog nooit gelukt. Mijn moeder kon heerlijk koken, vooral haar draadjesvlees en stoofperen zijn nooit meer door iemand overtroffen, maar de enige bijdrage die ze van de rest van ons gezin tolereerde was: hap, slik, weg!

Toch kende de kookkunsten van mijn moeder ook beperkingen. Zo herinner ik me de keer dat mijn vader voor de feestdagen een kalkoen meebracht. Meteen zag ik mijn moeder denken, what the f…! Nee, natuurlijk niet. In die tijd kende we die uitdrukkingen niet. Mijn moeder dacht gewoon, wat moet ik daar mee? Niemand had een idee. Alleen Margriet, waarvan mijn moeder een exemplaar op de planken had staan. Op haar aanraden begon onze meesterchef het gevogelte via zijn poepgat te vullen met alle ingrediënten die het kookboek voorschreef. Daarna wachtte de oven. Nou, ik kan u vertellen, die kalkoen had een gaartijd die eeuwig leek te duren. Echt, tegen de tijd dat we eindelijk konden aanvallen, waren de kerstdagen verstreken. Was nog niet erg geweest, als uiteindelijk dat rotding lekker was geweest. Echt niet!

Moet ik ineens denken aan Juf van Boven. Helemaal vergeten. Juf van Boven was de vrouw die elke maandagmorgen vanaf acht uur kookles gaf – op de huishoudschool. Weet u nog, ik stam uit een tijd dat sommige meisjes nog werden getraind om hun toekomstige man te behagen. ’t Gekke was trouwens wel dat juf van Boven een vrijgezel van middelbare leeftijd was, dus waarom juist zij dé aangewezen persoon was om ons dat te leren? Enfin, voor de kookles van juf van Boven begon, moesten alle leerlingen eerst een keurig Saartje-schortje voorbinden. Daarna gingen we aan de slag met aardappelen, groenten, en vlees. Geheel volgens de Schijf van Vijf. Dat klusje ging nog. Ik liep stuk op de vlaflips, watergruwel en drilpuddingen, bah! En het ergste was, al dat eten had natuurlijk een bestemming – ik voel m’n maag nog draaien.

Deze gedachtekronkels komen voorbij terwijl ik door mijn beduimelde kookboek blader, op zoek naar de kooktijd van sperziebonen. Want ondanks de lessen van juf van Boven en ondanks mijn jarenlange ervaring, die kooktijden willen niet beklijven.
Ach, wie is perfect?

©Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.