Jacques Klöters, u kent ’m wel, hij is al jaren presentator van het radioprogramma De Sandwich, heeft een Facebookpagina waarop hij elke dag een vraag stelt aan zijn volgers. Afgelopen week zoefde de vraag voorbij: hoe hebben je ouders elkaar leren kennen? Daar hoefde ik niet lang over na te denken.

Toen mijn ouders elkaar leerden kennen werkte mijn moeder als kaasmeisje. Mijn vader, op zoek naar werk, had zijn intrek genomen bij een hospita, een paar straten verwijderd van de kaaswinkel. Enfin, op een mooie meidag in 1958 liep mijn vader langs het kaasmeisje en werd getroffen door een coup de foudre oftewel – Pats! Boem! - hij was verliefd. Dagenlang heeft hij lopen ijsberen voor die winkel tot hij genoeg moed gevonden had en om: ‘Een onsje Friese nagelkaas,’ vroeg. Die bestelling herhaalde hij elke middag tot mijn moeder uiteindelijk het kaasmes neergooide en meeging. Ze kregen verkering, verloofden en trouwden. Binnen een jaar. Inderdaad, toen ze tenslotte beiden een vlinderbuik hadden, was er geen houwen meer aan.

Mijn ouders zijn vierenveertig jaar samen geweest. Eén van de mooiste herinneringen die ik meekreeg, speelt zich af in de Belgische Ardennen. Dat zit zo. Tijdens onze vakanties daar reden we graag door de bossen. Tijdens zo’n rit zag mijn moeder een boom met prachtige rode bessen. Die wilde ze wel hebben. Goed idee vond mijn vader. Meteen werd er een mooie plek bedacht in de tuin achter ons huis. O, wat zou hij daar mooi staan! Nog voor ik het wist, transformeerde mijn vader van chauffeur naar een bomenrooier met een missie.

Met grote passen liep hij het bos in en – Hup! – boom uit de grond en in de kofferbak. Ik moet zeggen, ik twijfelde direct aan de houdbaarheid van de plant. Al na vijf minuten hingen de bladeren op half zeven. ‘Ach, thuis in een emmer water zetten, je zult zien: alles komt goed,’lachte mijn vader mijn zorgen weg. Maar het kwam niet goed. De volgende ochtend was de stemming van de boom gedaald tot onder het vriespunt, de stadstuin heeft hij nooit gezien…

Natuurlijk was de hele boomrooiactie zo illegaal als wat en ook nog eens doodzonde. En natuurlijk is dit verhaal ingekleurd door de tijd, maar hoe dan ook, ik vind alle twee de anekdotes nog altijd superromantisch. Nu ga ik gauw kijken wat de volgende vraag van Jacques is, wie weet wat er nog meer op komt borrelen!

©Sophie Dijkgraaff

Reacties  

# Folkert Buiter 21-06-2020 10:28
dierbare herinneringen aan een kostbare tijd
Antwoorden
Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.