Rijdend over bekende wegen moet ik altijd terugdenken aan de memorabele keren dat ik daar eerder reed. Zo borrelde afgelopen week een herinnering op aan het eerste weekendje weg met mijn Grote Liefde. We hadden precies een jaar verkering en dat moest gevierd worden. In Brussel. 

Nadat we in een hotel waren ingecheckt, slenterden we door het stadshart om voor het avondeten bij een Griek te belanden. Een vriendelijk Griek die de Ouzo al op onze tafel had neergezet voor we goed en wel neergeploft waren. En niet zo’n petieterig glas, welnee! Meteen een waterglas vol! Dat lustte ik wel. Net als de Retsina bij de Moussaka en de Metaxa bij de koffie. Nu wilde het geluk dat op ons romantisch avondje uit, een liveband het lied Dans van Zorba – of de Sirtaki – speelde. Het gekke is, als ik die muziek hoor gaan mijn voeten een eigen leven leiden. Dat gebeurde toen ook. Na de laatste slok Metaxa stond ik ineens tussen de Grieken te Zorbaen als de Griekse dansgodin Melpomene. Tot de muziek stopte. Tja, en toen bracht de ober de spreekwoordelijke druppel – een reuze glas Tentura, omdat ik zo leuk danste. ‘Efcharistò,’ bedankte ik de man. Dat waren zo’n beetje de laatste woorden die redelijk normaal mijn mond verlieten.

Weet u wat u nooit moet doen? Met een slokje teveel op van een warme ruimte de koude buitenlucht in lopen. Geloof me, het resultaat is miserabel. Aangekomen bij onze hotelkamer, rommelde ik eerst wat met de kamersleutel – ik verbloemde hoever ik ‘heen’ was – op zoek naar het slot dat overal zat, behalve op de plek waar ik ’m verwachtte. Eindelijk binnen omhelsde ik de toiletpot als een lang verloren vriend. En mijn grote liefde? Die lag uiterst teleurgesteld in bed.
Toch moest het ergste nog komen.

Want heeft een hotel meestal meerdere keuzes voor het ontbijt, het onze had er maar één – een full English breakfast … Het resultaat kunt u zelf bedenken? Ik kan u vertellen, tijdens de terugweg, die veel eerder plaats vond dan gepland en door files eeuwig leek te duren, heeft mijn Grote Liefde welgeteld één zin uitgesproken: ‘Nou, dat was ook zonde van de tijd en het geld.’
Nee, deze herinnering zal ik maar niet onder zijn aandacht brengen!

©Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.