Haast. Alsof de dood me op de hielen zit word ik elke morgen na het opstaan overrompeld door een ontzettende haast. Snel douchen, de huishoudelijke klusjes afwerken, boodschappen doen en o ja, nog even kijken wat er op de sociale media te doen is. Van Facebook hop ik naar Insta en van Insta naar Twitter. Tussendoor draai ik full speed een ontbijt, lunch of het avondeten in elkaar welke ik hap, hap, hap in mijn maag laat verdwijnen.

Die gejaagdheid laat me ook niet los tijdens het uitvoeren van mijn favoriete bezigheden. Dat heeft nadelen. Want bij te snel schrijven liggen er altijd fouten op de loer waardoor hele stukken opnieuw, opnieuw en nog eens herschreven moeten worden. Ik wéét het. Tijdens het lezen zijn mijn hersens met van alles bezig behalve met het verhaal dat voor me ligt. Zonde van de tijd, dat wéét ik. Sta ik als een echte tuinvrouw zaaigoed uit te strooien kan ik niet wachten tot de plant volgroeid is. Dat zaailingen tijd nodig hebben, ook dat wéét ik! En toch, mijn rem lijkt niet te werken.

Vanaf de plek waar ik mijn columns uittik heb ik uitzicht op twee vissers. Beiden hangen dik ingepakt in warme kleding en met de welbekende Unox-muts op hun hoofd onderuit in een vissersstoel. Voor hun drijven twee dobbers die door de mannenogen goed in de gaten gehouden worden. Het enige wat gebeurt is dat er een nieuwsgierige zwaan statig langszwemt. Bij het vallen van de duisternis ruimen de vissers hun niet gebruikte visnet op. Lachend verlaten ze de visstek. Dat ze de hele middag in de kou hebben gezeten zonder dat ze één vis in handen hebben gehad lijkt ze niet te deren. Jaloers kijk ik toe. Kon ik de tijd ook maar zo rustig laten verglijden.

En zo ben ik voor het eerst in jaren op een goed voornemen gekomen. Ik ga het nog een keer proberen: ik ga een beetje meer que sera, sera aan mijn leven toevoegen. Zodat ik meer kan genieten van de mooie momenten en de romans die wachten om gelezen te worden. Daarnaast ga ik de verhalen die in mijn hoofd ronddolen, klaar om uitgetikt te worden, in alle rust zorgvuldig uitwerken. O, wat klinkt dat makkelijk, maar wat zal het hard ploeteren worden. Laat ik me daarom volledig richten op het einddoel: die verdomde rem ingedrukt houden!

© Sophie Dijkgraaff

 

 
Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.