Is het jou ook al eens gebeurd, dat bij het uitlopen van een winkel plots het alarm afgaat? Direct kijk je verschrikt naar de kassière, ondanks dat je weet, de spullen in je tas zijn betaald. Bij mij kleuren tijdens zo'n tafereel mijn wangen vuurrood en het ergste: ik ga stotteren. Alsof ik inderdaad op heterdaad betrapt ben.

Vanaf dat punt kan het twee kanten opgaan. Of het winkelpersoneel benadert me vol begrip, verwijdert het achtergebleven alarmlabel en zegt me vriendelijk gedag waarna mijn humeur nog net zo goed is als voor het winkelbezoek. Of, zoals mij afgelopen dinsdag overkwam, het winkelpersoneel zet me te kakken door het stellen van de vraag: 'Heeft u iets meegenomen?' Naast de ogen van de vragenstelster keken er direct nog zes paar ogen misprijzend mijn kant op. Als er een valluik was geweest had ik het stante pede geopend.

Pas buiten, nadat er was vastgesteld dat de kassière inderdaad een alarmlabel had laten zitten en nadat ik had opgemerkt dat 'sorry' voor haar een moeilijk woord was, werd ik boos. Héél boos. Zo boos dat ik het wel kon uitgillen. En dat deed ik ook. In mijn auto. Daarin ligt een cd van een vrouw die regelmatig buiten zinnen is: Alanis Morissette. Heerlijke therapiemuziek voor dit soort omstandigheden. Nadat de cd door de speler was ingeslikt galmde haar muziek door mijn auto. Regelmatig hoorde ik woorden die ik in het normale leven nooit zou gebruiken maar heerlijk zijn om stoom af te blazen.

Zo reed ik als een helleveeg gillend richting huis. Onderweg had ik maar één stoplicht tegen. Uit een soort van nieuwsgierigheid kijk ik altijd even naar de bestuurder van de auto naast of achter me. In dit geval een man. Naast me. Van wat hij met z'n handen deed begreep ik dat de muziek in mijn auto naar zijn smaak te hard stond. Nog steeds gevangen in mijn eigen frustratie draaide ik het volume nog een tandje harder. Net op dat moment zong Alanis: 'F*** You!'

Even later stapte ik uit mijn auto met een humeur dat net zo goed was als toen ik eerder in de ochtend uit bed stapte. Totaal relaxed, geen wolkje aan de lucht. Als er toch geen muziek was...

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.