'Hey Sophie!' Stralend kijkt ze me aan, een oud-collega uit een ander leven. Een tijd waarin ik als detacheringskracht door Nederland trok. Voor ik er goed en wel erg in heb worden twee armen stevig om me heen geslagen. 'O, sorry, gelukkig ben ik gevaccineerd!', hoor ik haar zeggen. Eerlijk gezegd kan de corona van mij even de pot op; in maanden ben ik niet zo hartelijk geknuffeld.

Na de gebruikelijk uitwisseling over hoe het haar en mij door de jaren heen is vergaan, duikelt ze uit een afgeladen boodschappentas haar mobiel op en scrolt door foto's. Ik krijg twee prachtige peuters te zien. 'Ik heb kinderen! Geadopteerd! Ik ben zó gelukkig!' Een moment luister ik naar mijn eigen gedachten, voel ik de pijn van het kinderloos zijn. Laat ik klip-en-klaar zijn, het was een bewuste keuze. De kans dat mijn kinderen mijn slechte genen mee zouden krijgen was groot. Pas na mijn veertigste opperde een arts alsnog een zwangerschap aan te gaan. Zijn team zou ondersteuning bieden. Het was te laat. Een paar dagen later vertelde een andere arts dat de kanker opnieuw had toegeslagen. Het heeft me veel tranen gekost voor ik weer blij kon zijn om andermans kindergeluk.
Door het bevlogen geratel van mijn vakgenoot keer ik terug in het nu. Emotionele verhalen over de lange en intensieve weg van adoptie volgen. 'We hebben de kinderen wel uitgelegd dat ze nog twee moeders hebben: een buikmoeder en een pleegmoeder. Buikmoeder, het woord ontroert me. Hoe zou het voelen? Negen maanden een kleintje, in dit geval twee baby's want de geadopteerde kinderen zijn een tweeling, in je buik dragen en dan afstaan omdat je er niet voor kunt zorgen? Ik spreek de vraag niet uit. De moeder die voor me staat stuitert van geluk, de kinderen zijn goed terechtgekomen.

Samen lopen we naar de uitgang van het winkelcentrum. In de parkeergarage wordt de mobiel opgeborgen. 'Ik ga snel pizza's bakken, vanavond krijgen de kinderen zwemles en ik zwem mee. Dat vinden ze hartstikke leuk!' Na nog een knuffel stapt zij in haar auto, ik op de fiets.
Op de terugweg naar huis denk ik aan de bijzondere ontmoeting van zo-even en dank het universum dat er mensen als Sabrina bestaan.

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.