Door een aanval van kooplust nam ik de bus naar het stadscentrum. Zoals gebruikelijk in het herfstseizoen zaten er in de bus kuchende en niezende mensen. Even was ik dolblij met het gebruik van mondkapjes en dat binnenkort mijn huisarts het griepvaccin weeer in mijn bovenarm spuit. Naast me schoof een vrouw onrustig heen en weer op haar zitplaats.

'Wat een rot weer vandaag!' hoorde ik haar zeggen terwijl ze haar hoofd naar me toedraaide.
'Ja,' antwoordde ik. Ontkennen had geen zin, al de hele dag trokken stortbuien over het land. Hopende dat na mijn korte reactie de conversatie staakte, wendde ik mijn blik af. Soms kan ik er niet tegen: vreemde mensen die hun verhaal kwijt willen. Voor je het weet krijg je hun hele hebben en houwen in je schoot geworpen en wat moet je ermee? En ik voelde gewoon, deze vrouw wilde iets delen.
'Ik heb een nieuwe vriend.' Omdat er geen andere passagiers tegenover ons hadden plaatsgenomen, voelde ik me opnieuw genoodzaakt te antwoorden. Dit keer gebruik makend van twee woorden: 'Oh, fijn.'
'Fijn en lastig.'
Lastig? Dat woord triggerde me. Ik besloot mijn onbehagen aan de kant te zetten en er eens lekker voor te gaan zitten. De vrouw begreep mijn lichaamstaal en hervatte.
'Problemen met mijn ex-schoonmoeder. Ze woont tegenover me. Haar zoon heeft me verlaten.'
'O, maar wat heeft je ex-schoonmoeder ermee te maken?'
'Eigenlijk niets. Het ging al jaren niet goed tussen mij en haar zoon. En toen werd ik verliefd.'
'Ja, dat kan gebeuren.'
'Nu staat dat mens heel de dag achter haar raam te loeren. Of ze Luuk ziet.'
Luuk? Ik hoefde de vraag niet te stellen.
'Mijn nieuwe vriend. Ze is woedend. Nu kan hij niet gewoon op bezoek komen.'
Het probleem daalde langzaam bij me binnen.
'En nu?'
'Nu komt Luuk elke avond achterom, via het balkon.'
Mijn gedachten projecteerden een slapstick.
'Gelukkig woon ik op één hoog.'
'Maar hoe dan? Met een trapleer?' vroeg ik verbaasd.
Ze knikte bevestigend.

Helaas stopte op dat moment de bus. De vrouw naast me stond op en wandelde zonder groet mijn leven uit. Ik dacht aan het tafereel dat vanavond plaats zou vinden. Aan Luuk die een trapleer uitklapt en die vervolgens bestijgt om als een ware Romeo zijn Julia te ontmoeten.
Tja, de werkelijkheid is vaak bizarder dan je zelf kunt bedenken.

©Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.