Het geheugen slaat niet alleen beelden op, het geheugen is ook een grote jukebox die gevraagd of ongevraagd een muziekje opzet. Zo werd ik afgelopen week getrakteerd op een oorwurm ingegeven door het succesvolle tv-programma van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps: CHANSONS!

Terwijl ik aan het wegdromen was bij het melancholische lied van Léo Ferré, Avec le temps, wat uit mijn speakers galmde (sorry buren!), drong de chansonnier Gérard Lenorman zich op in mijn muziekbrein met zijn hit: Voici les clés. Wellicht gaat er niet direct een belletje bij je rinkelen na het lezen van de titel, het is ook al even geleden dat dit liedje werd uitgebracht:1976. Ik hoorde het voor het eerst ruim vijf jaar later. Door een vakantie in de Belgische Ardennen kwam ik in aanraking met de Franse taal en muziek. Beide sloot ik in mijn hart. Naar de Ardennen ging ik zo vaak als mogelijk terug. Eerst met mijn ouders, later alleen of met vrienden. Intussen stapelde zich in mijn huis een verzameling Franse muziek op. In het begin was het vooral de sfeer van de chansons waardoor ik gegrepen werd; van de songteksten snapte ik helemaal niets. Dat kwam pas later toen ik met mijn zus op de Alliance Française een opleiding Franse taal had gevolgd. Wat was ik blij dat ik mijn moeder, die in de auto niet meezong, maar wel met haar hand op haar dij meetrommelde op het ritme van de muziek, eindelijk kon vertellen wat Voici les clés betekende. Dat het lied van Françoise Hardy, La maison où j'ai grandi, qua inhoud veel gemeen had met Het Dorp van Wim Sonneveld. Trouwens, wist je dat het nummer Het Dorp, een vertaling is van het prachtige nummer La Montagne van Jean Ferrat? O, ik draaf door. Dat gebeurde vroeger ook tijdens de uren durende autorit naar onze vakantiebestemming.

Enfin, het Franse chanson, misschien omdat bepaalde nummers zo diep geworteld zijn, is mijn passie nooit verloren gegaan. Hoor ik de stem van Gérard Lenorman, dan zie ik direct mijn moeder weer. Vrolijk zit ze naast mijn vader in de auto. Hij met een shaggie achter z'n oor, zij meetrommelend met de muziek. Dat is het mooie van herinneringen, je kunt de film in gedachten steeds opnieuw afdraaien.
Voici les clés, na na na...

Wil je de chansons uit deze column beluisteren? Klik op de groene woorden!

Een liefdevolle herinnering aan mijn moeder 01-11-1925 17-10-2003
©Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.