Ik blijf me verbazen over hoe mijn hersens werken. Uit het niets trappen ze op de rem, schotelen ze mij beelden voor waar ik totaal niet op zit te wachten en dan dat eeuwige vraag- en antwoordspel. Om gek van te worden! Laat ik je een paar voorbeelden geven. Afgelopen week moest ik voor de boosterprik naar de GGD in een nabijgelegen gemeente. Om voor voldoende parkeerplaatsen te zorgen had men rondom de priklocatie van die stalen platen op een weiland neergelegd. Maar ja, over die platen moest ik ook naar binnen lopen.

Toen begon de ellende. Vanaf het moment dat mijn ogen registreerden dat de rijplaten nat waren, daarom mogelijk ook glad, had ik totaal geen controle meer over mijn aansturingssysteem. Zonder mijn instemming zond mijn navigator aan één stuk door het signaal GLAD! naar mijn benen waardoor die veranderden in twee stijve stokken. Bij elke beweging zag ik visioenen van mijzelf met twee benen in de lucht schuivend over de smurrie die zich op de platen had vastgezet. En de parkeerregelaars maar lachen... Enfin, het avontuur is goed afgelopen. Zonder zwaaiende sirenes opende ik een uur later mijn voordeur. Het prakkiseren over deze eigenaardige hersenkronkel verdween langzaam naar de achtergrond tot het tweede voorbeeld.

Koekeloer jij ook altijd bij woningen naar binnen? Ik steevast. Dus ook toen ik afgelopen week naar het winkelcentrum fietste. Plots ving ik een beeld op waardoor mijn voeten automatisch stopten met trappen. Wat ik zag? Een vrouw, op haar knieën half verscholen achter de vensterbank, naakt! Althans van boven. Geschrokken maakte ik dat ik wegkwam. Ja, je voelt je toch betrapt. Waren mijn benen vrij snel weer onder controle te brengen, mijn gedachten lieten zich niet vangen. Constant zoemde de zin: wat deed zij nou?, door mijn hoofd.

Was de vrouw iemand aan het bespieden? Was ze haar man aan het berijden? Nee, gezien de hoogte van de vensterbank was dat laatste onmogelijk. Zat ze misschien hulpeloos aan de verwarming vastgeketend? Echt de hele winkeltour heb ik lopen piekeren, maar geen sluitend antwoord gevonden. Daarom fietste ik op de terugweg nog eens langs want stel dat ze echt vast zat ... Gelukkig was de vrouw verdwenen en aanbellen om naar de echte reden te vragen, nee dat kan natuurlijk niet. Nu vraag ik me af, functioneren jouw hersens ook zo mal en is de werking van de mijne dus normaal. Of moet ik toch eens een afspraak maken met een psychiater?

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.