Heb jij nog een Valentijnskaart op de bus gedaan? Eerlijk gezegd, ik heb er niet zo veel mee. Laten we gewoon elke dag iets aardigs tegen elkaar zeggen. Trouwens, dat hele gedoe van kaartje sturen, bloemetje geven heeft niets te maken met de oorspronkelijk bedoeling van Valentijnsdag. Valentijn verwijst naar Valentinus van Rome, een Romeins priester die omkwam tijdens de Christenvervolging. Vlak voor zijn executie op 14 februari zou Valentinus nog een wonder verricht hebben, hij zou de blinde dochter van zijn cipier geheeld hebben, waardoor hij jaren later heilig werd verklaard. Deze heiligverklaring wordt jaarlijks gevierd op de datum dat, hoe weinig romantisch, Valentijns kop van zijn romp werd gehakt.

Enfin, wat ik wel leuk vind aan Valentijnsdag is dat er herinneringen komen bovendrijven. Aan mijn huidige en voorbij liefdes en aan de liefde tussen mijn ouders.

Toen mijn ouders elkaar leerden kennen werkte mijn moeder als kaasmeisje in een soort buurtsuper. Mijn vader, op zoek naar werk, had zijn intrek genomen bij een hospita, een paar straten verderop. Zo kwam het dat mijn vader op een mooie meidag in 1958 langs het kaasmeisje liep, net toen Cupido een liefdespijl op hem afschoot. Dagenlang drentelde hij rond voor de winkel tot hij eindelijk genoeg moed gevonden had om: ‘Een onsje Friese nagelkaas,’ te vragen. De volgende dagen herhaalde hij die vraag tot mijn moeder uiteindelijk het kaasmes neergooide en met hem meeging. Ze kregen verkering, verloofden en trouwden.

Mijn ouders zijn vierenveertig jaar samen geweest. Een mooie herinnering aan hen speelde zich af in de Belgische Ardennen. Dat zit zo. Tijdens onze vakanties daar reden we graag door de bossen. Tijdens zo’n rit zag mijn moeder een juweel van een boom. Aan takken met grote glanzende bladeren hingen prachtige rode bessen. Meteen wist ze een mooie plek, in de tuin achter ons huis. O, wat zou hij daar mooi staan! Verbluft zag ik mijn vader transformeren van chauffeur in een boompikker.

Met grote passen liep hij het bos in, rukte de boom uit de grond en plaatste de joekel in de kofferbak. Al na vijf minuten hingen de bladeren op half zeven. Toen ik dit vertelde, lachte mijn vader mijn zorgen weg: ‘Ach, thuis in een emmer water zetten, je zult zien, alles komt goed.’ Maar het kwam niet goed. De volgende ochtend was de stemming van de boom gedaald tot onder het vriespunt, de stadstuin heeft hij nooit gezien…

Natuurlijk was de hele boompjesactie zo illegaal als wat en ook nog eens doodzonde. En natuurlijk is dit verhaal ingekleurd door de tijd, maar hoe dan ook, zo'n liefdevolle actie laat voor mij alle Valentijnskaarten en bloemen verbleken!

©Sophie Dijkgraaff

 

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.