Ben jij ook zo blij dat het coronagezeur na twee jaar gestopt is? Mondkapje op, mondkapje af, wel of geen (booster) prik: 't is allemaal verleden tijd. We mogen weer uit, onze mimiek wordt weer door iedereen gezien en zelfs Carnaval ging afgelopen week, in aangepaste vorm, gewoon door. Halleluja! Zelfs de vraag: hoe lossen we de verdeeldheid in ons land op?, is intussen beantwoord. Dankzij de actie van een op macht beluste man.

Ik moet bekennen, deze column heb ik er echt uit moeten persen. Want wat moet ik schrijven terwijl op de tv beelden van de oorlog in Oekraïne de overhand hebben? Oude mensen die huis en haard moeten achterlaten. Vrouwen en kinderen die afscheid nemen van hun man en papa omdat hij naar het front gaat. Beelden van schuilkelders waar mensen veiligheid zoeken en baby's geboren worden. Ik hoef het niet opnieuw op te lepelen, je hebt de beelden vast zelf gezien. Natuurlijk, ik kan een scherpe tekst schrijven over de afgrijselijke handel en wandel van Poetin en de wreedheden die het Russische leger uitvoert. Rijst de vraag, helpt dat? Nee.

Op Twitter volg ik Ineke. Ineke schrijft elke morgen een korte mijmering op haar tijdlijn. Afgelopen week reageerde ik op zo'n overpeinzing die als onderwerp de oorlog in Oekraïne had. Ik deelde mijn triestheid over alle ellende. Als antwoord schreef ze terug: 'Je moet gelukkig zijn, we helpen niemand door ongelukkig te zijn'. Het was de schop onder mijn kont die ik nodig had. Al weet ik, geluk kun je niet maken, ik moest lichtpuntjes vinden en in ieder geval proberen om op z'n minst tevreden te zijn.

Die lichtpuntjes vond ik eveneens op de sociale media waar duidelijk te zien is dat haast al onze neuzen weer dezelfde kant op staan. Massaal delen we de Oekraïense vlag, foto's van zonnebloemen - de bloem van Oekraïne zo leerde ik - en protestsongs. Op giro 555 van de Samenwerkende Hulp Organisaties, stond in een mum van tijd een paar miljoen voor de hulpgoederen. Particulieren zamelen spullen in voor transport naar het oorlogsgebied, bieden slaapplaatsen aan voor vluchtelingen die ons land bereiken. We doen als Nederlanders waar we goed in zijn, we helpen waar we kunnen. Dat is niet een lichtpuntje, dat is een LICHTPUNT. En dat lichtpunt gaf me de ommezwaai die ik nodig had. Hoe lang deze strijd nog voortduurt, niemand weet het. Toch moeten we onze rug recht houden en dictator Poetin niet laten winnen.

Lees ik net mijn column terug zie ik dat ik in de inleiding vergeten ben te schrijven dat we ook onze huidhonger weer mogen stillen. Tevens worden de drie zoenen weer grif uitgedeeld. Toch lieve mensen, als je mij tegenkomt, knuffelen en zoenen hoeft van mij nog steeds niet. Waarschijnlijk nooit meer ... Nou ja, als de oorlog in Oekraïne voorbij is dan sta ik het toe...één dag.

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.