Afgelopen week zat ik 's middags lekker buiten in de zon. Met gesloten ogen hoorde ik het gespetter van water veroorzaakt door vogels die elkaar achter de vodden zaten. Het voorjaar nadert. Dat betekent dat in de vijver, waaraan ik woon, binnenkort weer seksorgies plaatsvinden. Met de woerd als aanvoerder. Die mannen presteren het rustig en plein public in groepjes bovenop één eend te duiken. Arm vrouwtje!

Enfin, terwijl ik zo wat zat te sudderen bedacht ik nieuwe onderwerpen voor een column. Het leek alsof een writer's block op de loer lag. Telkens als ik een idee had werd mijn aandacht opgeëist door het nieuws en de oorlog in Oekraïne. Ik raak niet gewend aan de beelden van vluchtende bejaarden, vrouwen en kinderen. Ook de beelden van de mannen die hun gezin gedag zeggen aan de grens van buurlanden om daarna de strijd aan te gaan tegen het Russische leger, vind ik hartverscheurend. Het boezemt me ook steeds meer angst in. Wat als Poetin echt de gaskraan dichtdraait, om over het indrukken van de rode knop nog maar te zwijgen. Blijven we nog zo solidair met de Oekraïners als de dagelijkse boodschappen duurder blijven worden en het kabinet geen prijscompensatie instelt voor de mensen met lage en middeninkomens?

Daarnaast las ik eerder die dag wat berichten op Twitter waaronder één van ene Peter. De inhoud van zijn tekst liet me mijn wenkbrauwen fronsen. Peter wil ons doen geloven dat niet de Russen Oekraïne bombarderen maar de Oekraïners zelf met behulp van de EU en Amerika. Ja, ik hoor je denken, Twitter ... Maar het enge is dat er echt weer mensen zijn die geloven wat Peter schreef. En niet alleen op Twitter gaan malle beweringen rond. Ook op andere sociale media tref je berichten over bijvoorbeeld het vermogen van de Oekraïense president Zelensky. 'Waarom een bijdrage doen aan 'Samen in actie voor Oekraïne', als Zelensky zijn vermogen allang veilig heeft gesteld in Amerika?' Het zijn zaadjes die dezelfde verdeeldheid doen groeien als tijdens de coronacrisis.

De middag ging voorbij terwijl mijn gedachten rondjes bleven draaien: idee, Oekraïne, idee... Tot ik besefte, een writer's block had ik niet. Het is de oorlog die alles zo onbelangrijk maakt om over te schrijven. Zelfs de eerste alinea van dit stukje had ik zo kunnen schrappen. Maar ja, als ik de wreedheid van de woerden niet onder je aandacht breng, wie dan wel?

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.