Afgelopen week veranderde ik al lezend het woord oogsttijd in oorlogstijd. Direct wist ik dat het hoog tijd was om mijn zinnen te verzetten. Gelukkig heeft mijn vriendin altijd zin in een uitstapje, dus samen met haar toog ik naar mijn geboortestad. Op de fiets, want sinds de corona-uitbraak heb ik een hekel aan de metro.

Helaas heeft fietsen nadelen. Het was zonnig voorjaarsweer, maar met een flinke wind. Nog voor ik op de afgesproken plek arriveerde, was ik al bekaf. Wachtende op Nina bedacht ik me dat ik mijn mobieltje vergeten was. De foto's die ik in gedachten al gemaakt had, kon ik wel vergeten. Enfin, niet lang na deze vervelende vaststelling zag ik Nina aankomen. Samen gingen we verder.

Achter elkaar fietsten we door de wijk Kralingen. Op de Oostzeedijk passeerden we het door mij vaak bezochte bierlokaal Locus Publicus, gevestigd in een pand uit 1910. Ondanks het bombardement op Rotterdam, tijdens de Tweede Wereldoorlog, is er gelukkig nog meer geschiedenis in de stad aanwezig. Zo staat in het centrum van Rotterdam het Schielandhuis, het enige bewaard gebleven gebouw uit de 17e eeuw. Ook het uit 1920 stammende Stadhuis, is aan de verwoestende bommen ontsnapt. Wel gebombardeerd, maar in ere hersteld: De Laurenskerk aan het Grotekerkplein. De Laurenskerk, gebouwd tussen 1449 en 1525, is het enige nog resterende laatgotische gebouw uit het middeleeuwse Rotterdam. De beelden van de vernielde kerk en haar wederopbouw daarna, werden symbool voor de lotgevallen van de stad en haar bewoners.

Onze struinmiddag startte nadat we onze fietsen stalden bij de Markthal. Ik realiseerde me dat ik te lang was weggebleven. De stad waar ik zoveel voetstappen heb liggen is ontzettend veranderd. Louche straten zijn omgetoverd tot hippe winkelstraten waar bekende modemerken hun chique kleding in de etalage hebben hangen. Glimmende wolkenkrabbers fonkelen als diamanten in de zon. De stad voelt vertrouwd en vreemd tegelijk. Terwijl we bij Dudok, wachtend op een verfrissend biertje, onze zere voeten masseerden, dwaalden mijn gedachten toch weer af naar Oekraïne. Ik hoop zo dat de inwoners van steden als Marioepol, Lviv en Kiev ooit weer in vrijheid net zo trots op hun stad kunnen zijn als ik op Rotjeknor ben. Sterker geworden door strijd.

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.