Een paar weken geleden realiseerde ik me dat schrijven al tien jaar mijn passie is. Uniek voor iemand die snel verveeld raakt als ze veel van hetzelfde doet. Nog steeds kan ik uren nadenken over onderwerpen om daarna te stoeien met de woorden die klip-en-klaar zeggen wat ik wil vertellen. Teneinde mijn ogen af en toe schermpauze te geven verzon ik onlangs een nieuwe bezigheid: puzzelen. Nina, mijn vriendin, is al jaren fan van deze activiteit. Fideel bood zij mij één van haar legpuzzels aan om uit te proberen of ik puzzelen echt leuk vond. Het werd een in duizend stukjes verdeeld Engels landschap. Met lekker veel water en lucht, dus lekker veel dezelfde kleuren. Ga er maar aan staan als ongeoefend puzzelaar.

Om mijn nieuwe bezigheid goed te kunnen uitvoeren had mijn vriend een triplexplaat op maat gezaagd. Zo kon het landschap tijdens het avondeten mooi onder de bank geschoven worden. Wat geschiedde. De puzzel ging een paar weken van licht naar donker, tot eindelijk die vervloekte lucht en het water in elkaar gepast waren. Daarna ging het snel. Zo snel, dat ik een paar dagen later euforisch naar Nina ging om de puzzel om te ruilen.

Het was een redelijk mooie lentedag waardoor Nina en ik besloten in haar tuin nieuwtjes te delen onder het genot van een kop thee. Tevreden keek ik naar een bij die zacht zoemend in en uit bloemkelken vloog. Nina moet mijn blik gevolgd hebben want zonder een vraag te stellen zei zij: 'Ik hoop dat-ie ervan geniet.'
Niet begrijpend keek ik haar aan.
'Die planten zijn onkruid. Ik heb ze zojuist bespoten met verdelger dus tja... Straks ligt- ie met zes pootjes in de lucht.'
'Wat!? Terwijl iedereen zich druk maakt om uitstervende bijen bespuit jij je planten met gif?'
Onder de verbaasde blik van Nina, voelde ik me als een marsmannetje die net op deze wonderlijke wereld geland was. Om de idioterie van haar actie te duiden beet ik haar toe: 'Zoiets doe je toch niet!' Het leek of Nina was geschrokken van mijn felheid. Snel liep ze naar binnen om even later triomfantelijk terug te komen met een cadeautje. Voor wie dacht dat toeval niet bestaat, wat ik uitpakte was een puzzel van vijftienhonderd stukjes in geel en bruin: één zonnebloem met bijen. Je snapt, de vrede werd gesloten. Dom bleef de verdelgactie wel.
 

©Sophie Dijkgraaff

 

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.