Omdat mijn vriendin op vakantie ging, vroeg ze mij haar tuin te verzorgen. Een kleine moeite, overal in de tuin lagen tuinslangen aangesloten op een kraan met tijdklok. Stipt om negen uur 's avonds zou de bloemenborder worden voorzien van een douche. Achteraf verspilde moeite want zoals je weet, het plensde afgelopen week. Zo kwam het dat ik met de auto op stap ging om de aanplant te redden van de verdrinkingsdood.

Nu is mijn auto niet alleen een vervoermiddel, het is ook mijn privédiscotheek. Nergens kan de muziek zo hard aan, nergens kan ik zo lekker meegillen. En dat was precies wat er die ochtend gebeurde. Op de regionale zender was een programma met Golden Oldies. Je kent het wel, van die nummers die je stuk voor stuk laten terugdenken aan bepaalde periodes uit je leven. Zo bracht David Bowie's Lady Grinning Soul me naar Leiden waar ik samen met een vriend de regen trotseerde. Opgetogen zeulde hij met een ingelijste poster van The Thin White Duke in maatje onhandig. Hoe we dat ding heel thuis hebben gekregen, 't is een wonder.

Nadat Bob Marley, mijn jeugdheld, zijn hit One love had gezongen, volgde Gilbert O'Sullivan: Alone again (naturally). De hele tekst rammelde ik eruit terwijl mijn gedachten teruggrepen naar een gebeurtenis van tientallen jaren geleden. Voor me zie ik mijn slaapwandelende nicht (fan van O'Sullivan) door mijn tienerkamer richting trap lopen. Wat een geluk dat ik toen op tijd wakker werd. Ik moet er niet aan denken dat zij destijds de trap was afgerold. Bij de zwoele stem van Elvis (Can't help falling in love) zag ik mijn vader vol trots naast zijn platenspeler zitten. Zijn been schommelend op de maat van de muziek, zijn ogen glimmend van plezier. Daarna volgde Bob Dylan (License to kill). Muziek uit een tijd dat ik dacht dat de wereld door ons jongeren te veranderen was. Staande voor een rood stoplicht toonde mijn innerlijke bioscoop beelden van de heidevelden achter onze camping waar ik samen met vrienden overheen liep. Het leven nog vol belofte en zorgeloos. Vanuit een transistorradio klonk Peter Frampton, Show me the way.

Eenmaal thuis na mijn reddingsactie, zocht ik de regionale radiozender op om verder te luisteren naar muziek die me terugbrengt naar gebeurtenissen uit mijn leven. Gelukkig zitten er veel mooie momenten bij.

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.