Het is vandaag Vaderdag, dus logischerwijs gaat deze column over mijn vader. Waarom ook niet? Ik had tenslotte de leukste vader van Nederland.

Ik leerde mijn vader zo'n 57 jaar geleden kennen. Tenminste, ik heb toen zonder nadenken aangenomen dat de grote blonde man die boven mijn wiegje gekke bekken stond te trekken, mijn papa was.
Tijdens mijn peuter- en kleutertijd speelde mijn vader altijd met mij en mijn grote zus. Zo kroop hij vaak op handen en knieën door de woonkamer waarbij hij hinnikte als een paard. Beurtelings mochten mijn zus en ik op zijn rug door de woonkamer galopperen. Het was ook mijn vader die me eerst leerde fietsen en, jaren later, brommer rijden. Dat laatste zonder succes. De blauwe jongensbrommer, ontdaan van een paar onderdelen door glijpartijen, verdween in de stalling waar die stof stond te happen tot mijn broer oud genoeg was om er wél met plezier op te rijden.
Zoals ik eerder schreef heb ik de liefde voor de natuur ook van mijn vader meegekregen. Uren zaten we samen op onze knieën voor de bloemenborders van onze tuin op een volkstuinencomplex. Terwijl mijn moeder de Margriet of een roman las, hielpen wij alle ongewenste zaailingen naar de groencontainer. Een heidens karwei, zeker als het onkruid tussen de straatklinkertjes groeide.
Nadat de volkstuin was verkocht en mijn moeder overleden, ging ik vaak op bezoek bij mijn vader. Standaard hielp ik op vrijdag met huishoudelijke klusjes zoals strijken, op zondagavond aten we samen. Het koken had hij zich eigengemaakt. Mijn vader zorgde voor de aardappels, groenten en het toetje, ik voor het suddervlees, waar hij dol op was. Aan tafel discussieerden we over onderwerpen waar we beiden interesse in hadden, van politiek tot de klimaatveranderingen. Onze gesprekken verminderden nadat Alzheimer bij hem toesloeg. Gelukkig filteren mijn hersenen steeds meer beelden uit mijn geheugen weg van deze droevige periode.

Het is nu al een paar jaar geleden dat mijn vader mijn moeder volgde in de dood. Dat wil niet zeggen dat hij helemaal weg is. Nog dikwijls denk ik, wat zou hij van dit of dat vinden? En net als tijdens zijn leven zijn we het niet altijd eens. Vandaag is het Vaderdag en terugdenkend aan mijn vader kan ik zeggen, mijn vader was niet alleen de leukste maar ook de beste papa van Nederland. Die van jou ook?

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.