Tot mijn zestiende jaar was ik helemaal weg van de muziek van Abba. Boven mijn bed hing een grote poster van het viertal gekleed in glimmende blauwe pakken. Daarna kwam Bob Marley. Nadat ik zijn hit War hoorde, een strijdlied tegen ongelijkheid, was ik direct verkocht. De poster van Abba werd ingeruild voor een megafoto van de rastafari. Zijn platen verzamelde ik naast mijn pick-up waarop ik ze stuk voor stuk grijs draaide. Ik hoor mijn moeder nog roepen: 'Sophie, kan dat niet wat zachter!' Een paar maanden na het overlijden van de King of Reggae verliet ik het ouderlijk huis. Boven mijn bed kwamen geen posters van popmuzikanten te hangen, dat vond ik kinderachtig.

Geen posters betekende niet dat ik geen artiesten meer de moeite waard vond. Welnee, ik werd hopeloos verliefd op Bob Dylan. Eerst was ik helemaal weg van zijn koppie. Vooral bij zijn foto op de platenhoes van Hurricane kon ik heerlijk wegzwijmelen, g-e-w-e-l-d-i-g! Pas daarna kwam zijn stem en weer later ging ik zijn teksten waarderen. Ik maakte kennis met een artiest die feilloos de misstanden in de wereld kon verwoorden. Je begrijpt, toen een vriend van mij voorstelde naar Dylan's concert in Ahoy te gaan was mijn antwoord natuurlijk: JA!

Dat concert verliep trouwens uiterst vreemd. Zonder aankondiging ruilde Santana, die het voorprogramma voor zijn rekening nam, zijn plaats met Dylan. Het publiek was uitzinnig van enthousiasme tot de 'profeet' na zijn eerste nummer (Highway 61 Revisited) zonder boe of ba te zeggen weer van het podium vertrok voor, zoals ik later hoorde, een plas. Dat ik dat later hoorde, kwam omdat ik van opwinding ook naar het toilet was. Spijtig genoeg ben ik mijn idool niet tegen het lijf gelopen. Of misschien is dat beter, vermoedelijk had ik hem als een echte bakvis aangegaapt. Enfin, was mijn toiletbezoek van korte duur, Dylan liep pas na een kwartier terug naar de microfoon om hits als Masters of War, License to Kill en Blowin' in the Wind er binnen de kortste keren doorheen te jakkeren. Ondertussen stond het om me heen blauw van de hasjrook. Peace and love vulde Ahoy.

Volgende maand komt de singer-songwriter die ik nu zo'n veertig jaar volg, naar Nederland. Ik hoop voor de bezoekers dat hij tijdens zijn concerten in AFAS Live iets vriendelijker gestemd is dan destijds. Eén ding is zeker, zijn teksten zijn nog even actueel. Sinds ik mijn grote held heb zien optreden is er nog steeds ongelijkheid van ras, geslacht, geloof of seksuele oriëntatie. Oorlogsgeweld en honger teisteren nog steeds grote delen van de wereld. Kortom: the times didn't change.

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.