De boeken van de Ierse schrijfster Maeve Binchy bevatten de volgende ingrediënten: scènes die druipen van knusheid, zelfgebakken taarten die je laten watertanden en cottages zoals je ze vindt in pittoreske dorpjes als Kenmare. In de verhaallijn is er altijd een rol weggelegd voor een moederlijk type vrouw met een dikke derrière, gehuld in truttige rokken met daarboven door haarzelf gebreide truien. Naast dat is er natuurlijk ook een knappe man in het verhaal aanwezig. Je kent ze wel, kerels in het bezit zijnde van dikke bossen krullend haar, een krachtige kaaklijn en een schitterend lichaam.

Ook al lijk ik voor geen meter op de profielschets van de dikke billen vrouw, toen ik afgelopen donderdag languit op de grond viel op de gang van de basisschool waar ik werk, moest ik direct aan de boeken van Binchy denken. Hoe gek werkt het brein! Natuurlijk was de uiterst knappe redder in nood nergens te bekennen. Zou ook wel héél toevallig zijn: op mijn school werken alleen juffen.

'Zo, sta je weer Sophie?' Sylvia, een collega, keek eerst glimlachend naar mij, toen naar de knoeiboel op de grond. De papieren die ik tijdens het neerstorten had losgelaten, lagen beige verkleurd over de vloer verspreid. Mijn koffiemok trilde nog wat na voordat hij het opgaf en omrolde.
'Tijd voor thee?' Sylvia legde mijn paperassen te drogen op de cv.
Met elk onze mok in de hand staarden wij door het raam. Een herfstzonnetje bescheen het schoolplein. Tussen het andere grut op de speelplaats zagen we hoe een meisje op haar regenlaarzen rond danste. Haar hand liet een goudkleurig esdoornblad door de lucht zweven. Naast haar stond een kereltje. Zingend volgde hij de bewegingen van het danseresje. Welk lied hij vertolkte was voor ons onverstaanbaar. Niet omdat de afstand te groot was of omdat de ruit een barrière vormde, maar omdat wij de taal niet verstonden.

'Wanneer gaat het mis?' Ik verbaasde me over mijn eigen stem die onverwachts de vraag stelde die door mijn hoofd maalde. Alsof Sylvia mijn gedachten had geraden gaf ze direct antwoord. 'Zo rond de puberteit. Wanneer de omgeving ze wijst op huidskleur en afkomst.' Nog even sloegen we zwijgend het tafereel gade tot de rinkelende schoolbel de pauze van de kinderen en juffen beëindigde. Konden we allemaal onze kinderwijsheid maar behouden bedacht ik me, terwijl ik het uitbundige grut zag terugkeren naar de leslokalen.
Ineens verlangde ik naar de sprookjeswereld van Maeve Binchy, waarin altijd alles goed komt.

© Sophie Dijkgraaff

 

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.