Een vraag die mij achtervolgt is, wat wil je later worden. Dat begon op de lagere school, alleen was het toen mijn vader die antwoordde. Ik was een meisje, dus voorbestemd te trouwen, te baren, te koken en natuurlijk te poetsen. De pantoffels klaarzetten liet hij nog net achterwegen. Logischerwijs stuurde mijn vader mij voor een vervolgopleiding naar het Huishoud- en Nijverheidsonderwijs. Ik neem het hem niet kwalijk, het waren andere tijden.

Na het afmaken van die scholing was daar die vraag weer. Omdat er nog geen zicht was op een gouden ring moest er opnieuw een keuze worden gemaakt. In de voetsporen van mijn oudere zus werd ik ingeschreven voor een opleiding tot administratief medewerker. Van die opleiding heb ik best profijt gehad, nog jaren heb ik de lesstof in de praktijk gebruikt. Gelukkig maar, want voor het gezinsleven bleek ik niet in de wieg gelegd.

Eenmaal van school verlost startte ik mijn carrière op kantoor tussen de ordners waarin paperassen, na eenmaal bekeken te zijn, stonden te verstoffen. Dit was in het tijdperk dat IBM nog druk knutselde aan de eerste pc. Enfin, sindsdien krijg ik jaarlijks een POP-gesprek, waarbij ik de 'later' vraag in iets andere vorm krijg voorgeschoteld: waar sta je over vijf jaar? En elke keer krijg ik weer visioenen van een klein schattig boerderijtje met luiken voor de ramen en een AGA-houtfornuis in de keuken. Een witte. Het lijkt me heerlijk om elke avond een fikkie te stoken terwijl mijn geiten, ergens in mijn immense tuin, knus bij elkaar wachten op een nieuwe morgen. Dáár wil ik staan.

Je begrijpt zelf wel, dat is niet het juiste antwoord. Mijn broodheer wil gewoon weten of ik de komende jaren stappen ga zetten in mijn carrière. Geen idee. Bij mij gaat altijd alles vanzelf. Ik zie of hoor wat en vind ik het interessant dan doe ik er wat mee. Zo heb ik uit pure interesse cursussen gevolgd over acupunctuur, voetreflexmassages, schrijven en life-coaching. Dat laatste beroep leek me een mooie opstap naar een eigen praktijk in... juist, een boerderij met witte AGA. Konden mijn klanten gelijk geiten knuffelen om rustig te worden. Spijtig genoeg is dat vak zo booming dat in iedere straat wel een praktijk te vinden is.

Intussen heb ik het POP-formulier van dit jaar ontvangen. Bij het invullen dacht ik aan mijn vader, hij had op de 'later' vraag vast een antwoord paraat gehad.

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.