Een vraag die mij achtervolgt is, wat wil je later worden? Dat begon op de lagere school, alleen was het toen mijn vader die antwoordde. Ik was een meisje, dus voorbestemd te trouwen, te baren, te koken en natuurlijk te poetsen. De pantoffels klaarzetten liet hij nog net achterwegen. Ik neem het hem niet kwalijk, het waren andere tijden.

Na het voltooien van mijn huishoudelijke opleiding doemde diezelfde vraag weer op. Volgend in de voetsporen van mijn oudere zus schreef ik me in voor een administratieve opleiding. Die opleiding bleek zeer nuttig te zijn; jarenlang heb ik de opgedane kennis in de praktijk toegepast. Gelukkig maar, want voor het gezinsleven bleek ik niet in de wieg gelegd.

Eenmaal van school verlost startte ik mijn carrière op kantoor omringd door ordners vol papieren die na eenmaal te zijn bekeken, stof verzamelden. Dit was in het tijdperk dat IBM nog druk knutselde aan de eerste pc. Enfin, sindsdien krijg ik jaarlijks een persoonlijk ontwikkelingsgesprek (POP-gesprek), waarbij ik de 'later' vraag in iets andere vorm krijg voorgeschoteld: waar sta je over vijf jaar? En elke keer krijg ik weer visioenen van een klein schattig boerderijtje met luiken voor de ramen en een AGA-houtfornuis in de keuken. Een witte. Het lijkt me heerlijk om elke avond een fikkie te stoken terwijl mijn geiten, ergens in mijn immense tuin, knus bij elkaar wachten op een nieuwe morgen. Dáár wil ik staan.

Natuurlijk begrijp ik dat dit niet het antwoord is dat mijn werkgever verwacht. Hij wil simpelweg weten of ik de komende jaren stappen ga zetten in mijn carrière. Eerlijk gezegd heb ik geen idee. Ik laat mijn leven altijd maar op zijn beloop. Als ik iets interessant vind, ga ik ermee aan de slag. Zo heb ik uit pure nieuwsgierigheid cursussen gevolgd over acupunctuur, voetreflexmassage, schrijven en life-coaching. Die laatste leek me een mooie opstap naar een eigen praktijk op... je raadt het al, een boerderij met een witte AGA. Mijn klanten konden dan meteen geiten knuffelen om tot rust te komen. Jammer genoeg is dit beroep zo populair dat je in elke straat wel een praktijk tegenkomt.

Net heb ik het formulier voor mijn POP-gesprek van dit jaar ontvangen. Bij het invullen ervan moest ik denken aan mijn vader; hij had op de 'later' vraag vast een antwoord paraat gehad.

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.