Het regende en het was koud. Als een rillende verzopen kat parkeerde ik mijn fiets voor het ziekenhuis waar ik voor mijn driemaandelijkse check-up een afspraak had. In de wachtkamer nam ik plaats naast twee dames die de waterstofperoxide en botox niet hadden geschuwd. Ze deden mij denken aan Donatella Versace en Estelle Cruijff.

'Heb jij het gehoord van Lea?' hoorde ik de ene zeggen. Ik doopte haar Donatella.
'Nee, wat is er gebeurd?' Met dat antwoord was ik uitermate tevreden. Niets tikt de tijd zo snel weg als een smeuïg verhaal.
In een rap tempo vertelde Donatella over een bruiloft waar Lea kortgeleden was. Een fantastisch feest, echter voor Lea met een rampzalige afloop. Ongemerkt had de arme een noot binnengekregen met als gevolg een extreem allergische reactie. Aan de toon waarmee Donatella sprak, voelde ik gewoon, dit verhaal wordt nog erger. Mijn gevoelens werden bevestigd. Lea was haar anti-allergiemedicijn vergeten waardoor manlief haar met gezwinde spoed naar huis moest brengen. Zo geschiedde. Lea werd ingeladen en de redder in nood trapte het gaspedaal flink in. Zelfs Max Verstappen zou moeite hebben gehad hem bij te houden, zo stelde ik me voor. De race naar huis ging, volgens Donatella, goed tot manlief in de achteruitkijkspiegel een stopbord zag oplichten. Met piepende banden zette hij zijn racemonster stil. Na het uitwisselen van een 'goedemiddag' kwam de diender ter zake: 'Waarvoor zo'n haast?' Wachtende op een antwoord wierp de agent een blik op Lea die in haar stoel lag te kronkelen van ellende. Een passende reactie bleef uit.
Samen met Estelle luisterde ik ademloos naar dit bizarre verhaal. Ik weet wel, de waarheid is soms veel gekker dan de fantasie, maar zó gek? In mijzelf sprak ik de hogere machten aan, laat de dames niet opgeroepen worden voor hun afspraak. Ik wilde geen losse eindjes. Ik vermoed dat iets of iemand in het universum mijn gebed verhoorde want direct hoorde ik de ontknoping. Nadat Lea met gillende sirenes door een opgetrommelde ambulance was weggevoerd kreeg manlief na wat gesteggel alsnog … een bekeuring! Geen wonder dat de reclamecampagne: de politie is je beste vriend, een paar jaar geleden is gestopt.

Een uurtje na deze horror story te hebben aangehoord, stond ik weer buiten. Het regende nog steeds en over de straten rolden herfstbladeren als gekleurde confetti. Tegen de wind in trapte ik me huiswaarts. Ik was een eenzame fietser met een nieuw verhaal!

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.