Bij ons thuis was het elk jaar hetzelfde liedje: met een bons op de deur kondigde Sinterklaas zijn komst aan om daarna ongezien te verdwijnen in het duister. En elk jaar stond de rode teil waarin mijn broer als baby was gewassen, vol cadeautjes te wachten als wij nieuwsgierig de deur openmaakten. Vol verwachting klopte ons hart.

Hoe Sint aan die teil kwam? Daar stonden wij als peuters en later als kleuters niet bij stil. Ook niet bij het feit dat wij voor de komst van de goedheiligman ineens niet meer in bepaalde kasten mochten kijken. Onze aandacht was wekenlang gefocust op de schoenen voor de gaskachel. Zouden we daar de volgende morgen wat in vinden? En jawel, elke nacht was de Sint op de één of andere wonderbaarlijke manier door de gasaansluiting gekropen en vonden wij een klein cadeautje of snoepgoed. Wat hebben we ons toen te goed gedaan aan pepernoten, schuimpjes en met fondant gevulde chocolade kikkers en muizen. Als ik eraan terugdenk, word ik er nog misselijk van. Trouwens, mij is nooit duidelijk geworden wat kikkers en muizen met het Sinterklaasfeest te maken hebben. Zijn ze als verstekelingen meegekomen uit het thuisland van de gulle gever?

Enfin, zodra de teil naar binnen was gesleept, was het tijd voor het volgende ritueel. Midden in een kring die wij hadden gemaakt van de bank en stoelen, nam mijn moeder plaats op een fauteuil met de pakjes naast haar. Één voor één riep ze de naam van mijn zus, broer, mijn vader en haarzelf. Natuurlijk klonk tussendoor regelmatig: 'Sophie, deze is voor jou!' Ze genoot zichtbaar als wij het papier van het speelgoed afrukten en opgetogen waren over de draaitol of een pop met echte 'slaapogen'. Voor mijn broer waren er vaak dinky toys waarmee hij, tatoe!tatoe!, gelijk een fantasie uitleefde. Mijn vader en moeder werden jaar in jaar uit verrast met stukjes zeep of aftershave.

Waar en wanneer wij uit de 'Sintdroom' zijn gehaald, daaraan heb ik geen herinnering. Het zal vast op school gebeurd zijn door kinderen van een hogere klas. Hoe dan ook, thuis veranderden de pakjes in surprises, het kleuterspeelgoed in presentjes voor tieners en ongemerkt werd het liedje: Zie ginds komt de stoomboot, toegevoegd aan de gedachtenlade: jeugdsentiment. Tot dit jaar. Getriggerd door zingende kinderen op de basisschool waar ik werk, heb ik maar eens keihard meegegalmd.

©Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.