Afgelopen jaarwisseling had ik geen feest, geen vuurwerk en geen goede voornemens. Wat ik wel had: bubbels. Ook al weet ik dat op klokslag twaalf de wereld en mijn leven niet bij toverslag veranderen, een feestwijn gaat er altijd wel in. Een uurtje voordat tweeduizend drieëntwintig knallend verwelkomd zou worden, besloten mijn vriend en ik niet langer te wachten. Het was hoog tijd voor een 'indrinkertje'. Omdat hij heerlijk onderuitgezakt Claudia de Breij zat te kijken (was goed!), offerde ik me op om de fles te openen.

Hoe ontkurk je een champagnefles? Of beter, hoe ontkurk ík een champagnefles? Tijdens mijn voorpret had ik mezelf naar de keuken zien lopen om een speciaal gekocht champagnesabel uit de keukenlade te halen waarmee ik de fles met een ferme klap sabreerde. Je snapt het al, zo ging het niet helemaal. Wel liep ik naar de keuken voor twee theedoeken. Één voor als de drank bij het ontkurken van de fles omhoog zou spuiten, dan kon ik de boel gelijk droogdeppen. De tweede moest, volgens advies van mijn bankhangende partner, over de kurk zodra ik tot de daad over zou gaan.

Wie mijn stukjes al wat langer leest weet, soms gaat het leven niet zoals ik het wil. Ga ik een muur verven valt geheid de verfpot om. Tuig ik de kerstboom op geven na het ophangen van de laatste bal, de lampjes de geest. Ook gebeurd, een zelfgebakken cake helemaal zwartgeblakerd uit de oven halen omdat de wekker niet afging. Trouwens, nu ik toch mijn kookkunsten aan het delen ben, de witlof ham en kaas die ik tijdens het kerstdiner onze vrienden voorschotelde, was ook nog net niet verbrand. Door al het geklets was ik het gerecht glad vergeten.

Enfin, de champagnefles. Gevolgd door een paar spottende ogen liep ik gewapend met keukendoeken en een aardappelschilmesje, voor als ik de capsule niet van de fles af kon krijgen, naar mijn bijkeuken waar het plafond beter tegen een stootje kan dan in de woonkamer. Aandachtig bracht ik alles in gereedheid om uiteindelijk met het openen te beginnen. Ik pakte het mesje, voelde waar het muselet zat, verwijderde de capsule en … schoot in de slappe lach. Verbaasd klonk uit de woonkamer: 'Lukt het schat?' Terwijl ik ongezien de dop in de afvalbak kieperde, liep ik triomfantelijk terug naar mijn vriend. 'Kijk, het was een fluitje van een cent. Dat had je niet gedacht hè.' De eerder spottende ogen keken nu verbaasd naar de fles. Na de opening onderzoekend te hebben bekeken had hij het door. Er zat gewoon een schroefdop op!

© Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.