Over het algemeen ben ik redelijk tevreden met mezelf. Ik heb een mooi huis, leuke baan en mijn gezondheid is redelijk. Nou dat is dan dik voor elkaar, hoor ik je denken. Nou toch niet helemaal. Er is nog iets waar ik graag vanaf zou willen: mijn perfectionisme.

Ik kan werkelijk stikjaloers worden op mensen die zeggen: “Ach ja, dat ging even fout, dat kan gebeuren.” De nonchalance druipt er vanaf terwijl ik na een blunder urenlang loop te tobben over hoe me dat heeft kunnen gebeuren. Voorbeeld? Onlangs was ik na lang schrijven en schrappen eindelijk tevreden over een tekst die ik vol verwachting op mijn website plaatste: dit stukje zou vast goed gelezen worden! Even later stuurt een lezer me een berichtje. Hij had een fout ontdekt, er stond een woord op de verkeerde plek in een zin. Natuurlijk was het hartstikke lief dat de lezer dit doorgaf, maar terwijl ik de woorden aan het omdraaien was klonk er een venijnig stemmetje in mijn hoofd: lekker handig, nu denken ze vast dat je dom bent!

Want dat is wat perfectionisme met me doet. Ik ben altijd bang dat ik iets verkeerd doe en als er echt iets fout gaat, spreek ik mezelf direct berispend toe. Doodvermoeiend.  Zet ik een column op mijn website dan wil ik graag fijne reacties van mijn lezers. Krijg ik de zo gewenste lofuitingen, dan wuif ik die weg met ja, ja, het zal wel. Als mijn vriend een compliment maakt: “Schat wat zie je er mooi uit vandaag!” denk ik dat zeg je nu wel, maar dan heb je niet goed gekeken. Ik zie een pukkel, een vlek op mijn kleding of schoenen die totaal mismatchen met mijn jurk. Bij complimenten van vreemden ben ik altijd extra op mijn hoede. Menen ze het wel? En als ze het menen zeg ik of dat het een oud kledingstuk is of dat het een uitverkoopje was waarbij ik het noemen van de prijs niet schuw. Complimenten afzwakken, ik ben er een meester in.

Volgens dagblad Trouw is perfectionisme de volksziekte van de nieuwe generatie. Ik kan je vertellen, perfectionisme is van alle tijden. Google maar eens op het woord perfectionist, namen als Steve Jobs en Serena Williams en zelfs Einstein vullen het scherm. Nu schijnt het zo te zijn dat je perfectionisme los kunt laten. Hiervoor zijn talloze zelfhulpboeken en loslaat therapieën.  Nou, ik heb twee cursussen gedaan en het is me niet gelukt. De cursusleiders waren blij als ik een training had afgerond en ze mijn rug zagen. Ook zij werden doodmoe van me. Het enige wat ik kan doen is leren leven met deze dwaze eigenschap. Ach, ik zal maar denken, het heeft me een stukje opgeleverd. Hopelijk zonder fouten.

©Sophie Dijkgraaff

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.