Ik geef de lange zomeravonden de schuld. Door al dat barbecueën en de talloze glazen Chardonnay, heeft mijn lijf een metamorfose van jewelste ondergaan. Buikje is BUIK geworden. U begrijpt, zo kan ik de feestdagen met nog meer eten, eten, eten, niet tegemoet treden. De boel moet strak getrokken worden en snel. Maar hoe? Voor wie net als ik regelmatig Capelle doorkruist weet dat onze stad vol zit met sportievelingen. Joggers en nordic walkers, je breekt je nek er zowat over.

Oktober was dé maand van de geschiedenis. Totaal aan me voorbij gegaan. Niets over dit geschiedenisevenement gehoord of gelezen tot ik een gratis tijdschrift zag liggen in een boekenwinkel. Eigenlijk is dit stukje dus te laat. Toch neem ik de vrijheid terug te blikken op een paar kwesties die toen met nu verbinden. Neem de discussies over het verwijderen van bepaalde namen uit het straatbeeld omdat de helden van toen nu worden gezien als barbaren. Het Plakkaat van Verlatinghe (onafhankelijkheidsverklaring van de Nederlanden) uit 1581 was volop in het nieuws nadat Thierry Baudet in zijn college ‘vaderlandse historie’ deze verwarde met het verdrag van de Vrede van Münster (1648). U hebt er vast over gelezen, de stuurlieden buitelden over elkaar.

Tijdens mijn puberteit, die gepaard ging met onzekerheid over zowat alles, ontmoette ik mijn eerste ‘grote’ liefde. De gekste capriolen haalde ik uit om aandacht te krijgen van de jongen die mijn hart liet bonzen. Het ergste wat toen kon plaatsvinden was keihard afgewezen worden. Wat gebeurde, waarna mijn hart in gruzelementen viel. Een klein drama, maar te lijmen. Dat is tegenwoordig wel anders.

Wie via de Abram van Rijckevorselweg richting Capelle rijdt, waant zich meteen in de wereld van grote wijnhuizen zoals Moët & Chandon. Nou ja, binnenkort dan. Tot nu toe staan er ter hoogte van Fascinatio zo’n tweehonderd druivenstruiken te wennen aan de uitlaatgassen van de N219. Maar als deze proef, met de druivenrassen Solaris en Regent slaagt, worden ook de hellingen bij de Oostgaard en Westgaard aangeplant met deze struiken. Een geniaal idee. Ik zie ‘ons’, na de productie van de eerste flessen biologische wijn, al opgenomen worden in de wijnalmanak van Ronald de Groot of Hubrecht Duijker. Want zij weten wat topklasse is. Ik koop gewoon een wijnmerk dat ik kan betalen en hoop tijdens het ontkurken van de fles maar één ding: Laat-ie lekker zijn!

Heerlijk vind ik het. Alleen thuis en zeeën van tijd om de krant uit te pluizen of een column uit te tikken. Al schijnt verveling een goed te zijn voor onze gezondheid – vermindering van stress, bevordering creativiteit – ik heb er weinig tijd voor. Toch klinkt mijn ultieme tijdsbesteding anderen eenzaam in de oren. Voor wie uitgaat van de uitleg van de Dikke van Dale heeft gelijk. Professionele hulpverleners hanteren een andere definitie: een mens is eenzaam als er geen diepgaande persoonlijke relaties zijn. Daaraan geen gebrek.

Ik ben er niet dol op: afgesloten ruimtes. Zodoende rol ik ook weinig door de wasstraat. Het is me al een paar keer gebeurd dat, terwijl ik zo’n beetje de helft van het wasparcours erop had zitten en er van ontsnappen geen sprake kon zijn, de machines stil vielen. Zoiets zorgt direct voor klotsende oksels en duizenden vragen. Niet overdrijven. Meestal bid ik in stilte: laat mij niets verkeerds gedaan hebben. Doorgaans is dat ook zo. Maar een enkele keer ben ik wél de oorzaak. Gewoonweg omdat de versnellingsstand niet juist staat. Iets wat veroorzaakt wordt door mijn fobie waardoor ik voor het binnenrijden altijd twijfel. En vragen? Dan denken de wasmannen vast, komt weer zo’n blondje, tja, aan mijn haarkleur kleven nadelen.

Het was een verwarrende berichtgeving. Afgelopen april meldde de GGD dat onze gemeente de eikenprocessierups ging bestrijden, de gemeente zelf schreef dan weer dat de oorlog 1 juli startte. Het kan natuurlijk zo zijn dat tijdens de eerste ronde niet alle rupsen naar de eeuwige jachtvelden vertrokken. Of de verdelgers waren cowboys. Trouwens, waarom het woord ‘cowboy’ in de laatste decennia een spottende ondertoon kreeg, is mij een raadsel. Een cowboy of vrij vertaald: een veehoeder, was eerder altijd een dappere man. Neem Clint Eastwood. Dé held van talloze wildwestfilms.

Kinderen zijn er vaak dol op: hutten bouwen, zandtorens maken of in bomen klimmen. Mijn ouders begrepen dat. Daarom kochten ze een stacaravan in de omgeving van Overberg. Elke vrijdagmiddag, nadat mijn vader thuis was gekomen van zijn werk, vertrokken we direct naar dit paradijs. Poes en kinderen op de achterbank, moeder voorin met een soeppan tussen de voeten geklemd, zodat we na aankomst direct konden aanvallen.

Ik heb er goed over nagedacht, alle voors en tegens opgeschreven, sommige argumenten weer doorgekrast en aangevuld met nieuwe. Om helemaal zeker te zijn toerde ik met de auto verschillende keren over de Haringvlietbrug naar het eiland Goeree-Overflakkee. In een klein dorp staat een mooi dijkhuis te koop dat telkens als ik voor de deur sta lijkt te schreeuwen: ‘Koop mij!’

Binnenkort wordt hij 78 jaar: Bob Dylan. Voor diegene die net als ik fan zijn van de muzikant kan hij nooit oud genoeg worden. Ik hoop zelfs stiekem dat hij onsterfelijk is. Wat natuurlijk onzin is. Bob Dylan geboren als Robert Allen Zimmerman, is ondanks zijn talent ook maar gewoon een mens.

Het geluid van kerkklokken drong mijn woonkamer binnen. In een tempo passend bij een rustdag kleurde motregen de balkontegels donker. Ik besloot desondanks de fiets te pakken en naar nergens te gaan. Het werd geen lange tocht. Op tien minuten afstand van huis hoorde ik een sissend geluid. Een blik achterom maakte duidelijk dat de fietstocht veranderde in een wandeltocht. Zo kwam ik langs het volkstuinencomplex ‘Nut & Genoegen’, gelegen aan de rand van het Schollebos. In één van de tuinen zag ik een man driftig spitten. Zijn gekromde rug deed me denken aan mijn vader.

Ik miste ze al een paar dagen en voor een tobberd als ik ben leverde dat de nodige hoofdbrekens op. Was ik niet goed genoeg voor ze geweest? Ze hadden toch voldoende eten gehad? De vetbol slingerend aan de seringenboom leverde het bewijs van wel, het netje was nog goed gevuld. Voelden ze zich misschien teveel nadat bouwvakkers met hun luide stemmen en drillende boren mijn balkon innamen voor een opknapbeurt van de muren? De vragen tolden door mijn hoofd, een antwoord bleef uit. De winterkoning was samen met vriend pimpelmees vertrokken naar een voor mij onbekende bestemming.

Het verjaardagsfeest zou ’s middags beginnen en tot in de vroege uurtjes voortduren zo stond op de uitnodiging. Vooral het tijdstip van huiswaarts keren maakte dat ik op de heenreis voor de bus koos, terug was een taxi de oplossing. Bijkomend voordeel, er kon gedronken worden.

Wat in het dagelijks leven als een leugen wordt beschouwd ziet de schrijver als artistieke vrijheid. Zo zijn veel verhalen die ik in de ik-vorm opteken lang niet allemaal door mij persoonlijk beleefd. Welnee, zo’n dolle boel is het nou ook weer niet in Huize Dijkgraaff. Net als andere auteurs laat ik me af en toe inspireren door wat ik hoor of zie waarna ik de waarheid een beetje geweld aandoe. Zo heb ik ook volgend verhaal, opgepikt van een stel Capellenaren, enigszins aangepast.

Niets vraagt méér om de juiste uitdossing dan een nieuwjaarsreceptie. Zo’n bijeenkomst draait tenslotte niet alleen om het overbrengen van de beste wensen, er wordt ook druk genetwerkt. ’t Is daarom wel fijn als de eerste indruk gelijk de juiste is. Nu is het geval dat ik door onzekerheid altijd betwijfel of ik dit soort bijeenkomsten wel wil bijwonen. Meestal ga ik alleen, wat niet alleen de entree bemoeilijkt, begin ook maar eens spontaan een praatje met een onbekende feestganger. Laatst heb ik de binnenkomst driemaal overgedaan. Mensen die dat toevallig hebben gezien – vermoedelijk niemand want dat is het nare, terwijl ik me énorm druk sta te maken word ik totaal niet opgemerkt – zullen vast gedacht hebben: ‘Wat is dat voor mal mens?’ Het zou dus meteen een eigenaardige eerste indruk zijn geweest … 

Nog voordat ik mijn tanden in een oliebol zette ontving ik het eerste bericht; via mijn e-mail waarvan het adres schijnbaar in verkeerde handen is gekomen. U krijgt ze vast ook wel, spamberichten. Nu heb ik de rare gewoonte om ze, tegen beter weten in, te lezen. Dus klikte ik op de link et voilà, op beeld verscheen – gelukkig! – geen hacker maar een reclameboodschap, afkomstig van Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. U snapt dat ‘huppeldepup’ verzin ik ter plekke. In het echt stond er een reeks getallen waarvan ik geen hout snapte.

Deze maand sluit de Daniel den Hoedkliniek, vernoemd naar een Nederlandse arts en belangrijke grondlegger van de radiotherapie in ons land, zijn deuren in Rotterdam-Vreewijk. Na 58 jaar verhuist het ziekenhuis naar de ’s-Gravendijkwal in het centrum van de stad. Hiermee wordt niet alleen de geschiedenis van dit pand afgesloten. Met de reden dat de internationale reputatie van het Erasmus MC Kanker Instituut meer donaties voor onderzoeken binnenhaalt, migreert de alom bekende naam niet mee.

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.