Tussen 2016 en 2021 schreef ik met veel plezier columns voor de regiokrant IJssel en Lekstreek. Helaas is deze samenwerking door het Cornavirus en de daardoor teruglopende advertentie-inkomsten gestopt. De best gelezen columns kun je hieronder nog eens nalezen. Veel leesplezier!

Kinderen zijn er vaak dol op: hutten bouwen, zandtorens maken of in bomen klimmen. Mijn ouders begrepen dat. Daarom kochten ze een stacaravan in de omgeving van Overberg. Elke vrijdagmiddag, nadat mijn vader thuis was gekomen van zijn werk, vertrokken we direct naar dit paradijs. Poes en kinderen op de achterbank, moeder voorin met een soeppan tussen de voeten geklemd, zodat we na aankomst direct konden aanvallen.

Ik heb er goed over nagedacht, alle voors en tegens opgeschreven, sommige argumenten weer doorgekrast en aangevuld met nieuwe. Om helemaal zeker te zijn toerde ik met de auto verschillende keren over de Haringvlietbrug naar het eiland Goeree-Overflakkee. In een klein dorp staat een mooi dijkhuis te koop dat telkens als ik voor de deur sta lijkt te schreeuwen: ‘Koop mij!’

Afgelopen mei is hij 80 jaar geworden: Bob Dylan. Voor diegene die net als ik fan zijn van de muzikant kan hij nooit oud genoeg worden. Ik hoop zelfs stiekem dat hij onsterfelijk is. Wat natuurlijk onzin is. Bob Dylan geboren als Robert Allen Zimmerman, is ondanks zijn talent ook maar gewoon een mens.

Het geluid van kerkklokken drong mijn woonkamer binnen. In een tempo passend bij een rustdag kleurde motregen de balkontegels donker. Ik besloot desondanks de fiets te pakken en naar nergens te gaan. Het werd geen lange tocht. Op tien minuten afstand van huis hoorde ik een sissend geluid. Een blik achterom maakte duidelijk dat de fietstocht veranderde in een wandeltocht. Zo kwam ik langs het volkstuinencomplex ‘Nut & Genoegen’, gelegen aan de rand van het Schollebos. In één van de tuinen zag ik een man driftig spitten. Zijn gekromde rug deed me denken aan mijn vader.

Ik miste ze al een paar dagen en voor een tobberd als ik ben leverde dat de nodige hoofdbrekens op. Was ik niet goed genoeg voor ze geweest? Ze hadden toch voldoende eten gehad? De vetbol slingerend aan de seringenboom leverde het bewijs van wel, het netje was nog goed gevuld. Voelden ze zich misschien teveel nadat bouwvakkers met hun luide stemmen en drillende boren mijn balkon innamen voor een opknapbeurt van de muren? De vragen tolden door mijn hoofd, een antwoord bleef uit. De winterkoning was samen met vriend pimpelmees vertrokken naar een voor mij onbekende bestemming.

Het verjaardagsfeest zou ’s middags beginnen en tot in de vroege uurtjes voortduren zo stond op de uitnodiging. Vooral het tijdstip van huiswaarts keren maakte dat ik op de heenreis voor de bus koos, terug was een taxi de oplossing. Bijkomend voordeel, er kon gedronken worden.

Wat in het dagelijks leven als een leugen wordt beschouwd ziet de schrijver als artistieke vrijheid. Zo zijn veel verhalen die ik in de ik-vorm opteken lang niet allemaal door mij persoonlijk beleefd. Welnee, zo’n dolle boel is het nou ook weer niet in Huize Dijkgraaff. Net als andere auteurs laat ik me af en toe inspireren door wat ik hoor of zie waarna ik de waarheid een beetje geweld aandoe. Zo heb ik ook volgend verhaal, opgepikt van een stel Capellenaren, enigszins aangepast.

Niets vraagt méér om de juiste uitdossing dan een nieuwjaarsreceptie. Zo’n bijeenkomst draait tenslotte niet alleen om het overbrengen van de beste wensen, er wordt ook druk genetwerkt. ’t Is daarom wel fijn als de eerste indruk gelijk de juiste is. Nu is het geval dat ik door onzekerheid altijd betwijfel of ik dit soort bijeenkomsten wel wil bijwonen. Meestal ga ik alleen, wat niet alleen de entree bemoeilijkt, begin ook maar eens spontaan een praatje met een onbekende feestganger. Laatst heb ik de binnenkomst driemaal overgedaan. Mensen die dat toevallig hebben gezien – vermoedelijk niemand want dat is het nare, terwijl ik me énorm druk sta te maken word ik totaal niet opgemerkt – zullen vast gedacht hebben: ‘Wat is dat voor mal mens?’ Het zou dus meteen een eigenaardige eerste indruk zijn geweest … 

Nog voordat ik mijn tanden in een oliebol zette ontving ik het eerste bericht; via mijn e-mail waarvan het adres schijnbaar in verkeerde handen is gekomen. U krijgt ze vast ook wel, spamberichten. Nu heb ik de rare gewoonte om ze, tegen beter weten in, te lezen. Dus klikte ik op de link et voilà, op beeld verscheen – gelukkig! – geen hacker maar een reclameboodschap, afkomstig van Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. U snapt dat ‘huppeldepup’ verzin ik ter plekke. In het echt stond er een reeks getallen waarvan ik geen hout snapte.

Deze maand sluit de Daniel den Hoedkliniek, vernoemd naar een Nederlandse arts en belangrijke grondlegger van de radiotherapie in ons land, zijn deuren in Rotterdam-Vreewijk. Na 58 jaar verhuist het ziekenhuis naar de ’s-Gravendijkwal in het centrum van de stad. Hiermee wordt niet alleen de geschiedenis van dit pand afgesloten. Met de reden dat de internationale reputatie van het Erasmus MC Kanker Instituut meer donaties voor onderzoeken binnenhaalt, migreert de alom bekende naam niet mee.

Onlangs fietste ik door het Schollebos richting yogales. Elke woensdagmorgen, vaste prik, onder de bezielende leiding van mijn yogalerares en tezamen met andere yogi’s lichaam en geest in balans brengen. Onderweg trof ik een hond op het fietspad. Het exemplaar was klein, bruine vlekken bevonden zich kris kras over zijn verder witte vacht. Als ik een hondenkenner was geweest, had ik u het ras kunnen noemen.

Wij maken op deze website gebruik van cookies. Een cookie is een eenvoudig klein bestandje dat met pagina’s van deze website wordt meegestuurd en door uw browser op uw harde schrijf van uw computer wordt opgeslagen.