Welcome to Sophie Dijkgraaff   Click to listen highlighted text! Welcome to Sophie Dijkgraaff Powered By GSpeech

Afgelopen week ontdekte ik het: gedurende de tijd dat ik schrijvend door het leven ga heb ik een nieuwe neurose ontwikkeld. Kreeg ik eerder de kriebels van bepaalde woorden – kids is er zo een! – tegenwoordig lees en hoor ik overal achterstevoren, ondersteboven geformuleerde zinnen. Echt waar. Spreekwoorden verhaspelen is tot daaraan toe. Die zijn vaak zo oubollig dat veel spreuken er zelfs van opknappen. Maar van een verkeerde zinsopbouw krijg ik jeuk!

Wat ook mijn irritatie opwekt is het ongepast gebruiken van verkleinwoorden. Zojuist kreeg ik er, al pratend met een oud klasgenoot (ik was op een schoolreünie), weer één om mijn oren geslingerd. Overigens gaat het met alle medeleerlingen gewéldig! Alle huwelijken zijn na het grootbrengen van de kinderen – O, de mijne hebben zo’n goede baan! – en het doorstaan van de meno- en penopauze nog steeds stormvast. Wat twee vragen bij mij oproept. Beschikken mijn oud-klasgenoten een overdaad aan fantasie? Of neemt men het niet zo nauw met de waarheid? Geen idee maar een slagingspercentage van 100% lijkt mij héél bijzonder.

De verkleinwoorden. Mijn klasgenoot steekt een hele preek af over hoe goed hij het heeft gedaan in zijn ‘leventje’. Met ‘het’ bedoelt hij de topbaan, topvrouw, topkinderen en een tophypotheek. Ja, waarom zou hij anders zijn? Nadat hij voldoende reclame heeft gemaakt voor zichzelf rondt hij het gesprek af door te zeggen: ‘Even kijken waar mijn vrouwtje is.’ Nu heb ik hem eerder met haar zien lopen en ik kan u vertellen, 'tje' staat in dit verband niet voor klein. Maakt mij verder niets uit, ieder leeft zijn eigen leven, maar om nou ‘tje’ te gebruiken…

Nu ik toch op dreef ben draaf ik nog even verder. Onze parlementsleden hebben ook al járen een favoriet verkleinwoord waar ik me wezenloos aan erger. Tijdens vergaderingen dagen ze elkaar graag uit tot het voeren van een ‘debatje’. Een debatje! Afschuwelijk! Geloof me, als de term valt voel ik me als inwoner van ons – verder mooie land – niet serieus genomen. Of, moet ik de parlementsleden niet serieus nemen? Dat kan ook. Misschien moet ik dat wel eerder.

Nu ik deze frustraties met u gedeeld heb, voel ik me een stuk beter. Geloof me, ik ben niet foutloos. Sterker nog, als mijn vriendin niet regelmatig mijn schrijfsels zou nakijken was u allang afgehaakt! Maar, kunnen we op zijn minst verkleinwoorden alleen gebruiken als het onderwerp écht klein is?

©Sophie Dijkgraaff

 

Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech