“Je hoeft vanavond niet te koken. Ik neem je mee uit eten.”
“O, waar gaan we heen?”
Mijn lief glimlacht. “Dat zie je wel, nieuwsgierig aagje.”
Hij heeft me vaker verrast met een etentje. Eén keer was dat wel heel letterlijk op niveau.
We gingen op chic. Op de afgesproken avond zoefden we omhoog. Hij strak in pak, ik in mijn mooiste jurk. Een ober bracht ons naar een tafeltje met uitzicht over Rotterdam. De zon zakte langzaam achter de stad. 
Na een tijdje begonnen mijn kaken zich af te vragen wanneer ze aan de beurt waren. Gelukkig kwam de ober met de menukaarten. Ik sloeg de leren omslag open.
De gerechten werden aangeprezen als voortreffelijk, verfijnd en exquise. De prijzen deden gezellig mee. Mijn lief keek er niet van op.
“Driegangenmenu met bijpassende wijnen?” stelde hij voor.
“Prima.”
De gangen die volgden waren inderdaad heerlijk. Alleen had de kok een nogal vrije interpretatie van het begrip portie. Twee keer kreeg ik een bord voorgeschoteld met in het midden een gerecht ter grootte van vier naast elkaar gelegde euromunten. Eerst een gegrilde coquille in truffelboter, daarna een minuscuul stukje lamsrack met kruidenkorst. De spetters mintjus gaven het bord wat meer volume. Het dessert, een chocoladesoufflé met vanillesaus, was in één hap weg.
Goddelijk was die hap wel.
Na de koffie rekende hij af. We keken nog één keer naar het uitzicht. Rotterdam lag erbij als een schitterende diamant.
De wijn werd gelukkig wél royaal ingeschonken, dus ik liep licht tipsy achter hem aan de lift in. Terwijl de lift naar beneden ging, keek hij me aan.
Als hij toen dé vraag had gesteld, was mijn antwoord vast ja geweest.
Maar die vraag kwam niet.
Wel een andere.
“Wat denk je, nog even naar de Mac?”
Mijn lief neemt me nog altijd graag mee uit eten. Alleen gaat het tegenwoordig iets minder hoog. We wandelen over de boulevard van Scheveningen naar een visrestaurant. Het uitzicht over zee is minstens zo mooi als dat vanaf de Euromast.
Even later schuiven we aan voor fish & chips.
Niet chic.
Wel lekker.
© Sophie Dijkgraaff